Logeion | cognatus

cognātus, a, um: (adj.), near by birth; kindred, 3.502.

co-gnātus, a, um, adj. [natus, nascor],

sprung from the same stock, related by blood, kindred; and subst.: cognātus, i, m., and cognāta, ae, f., a blood-relation, kinsman (on either the father's or the mother's side; a more comprehensive word than agnatus, q. v.; very freq. and class.).
- - 1 Masc.: cognatus vester, Plaut. Poen. 5, 4, 86 (1259): propinqui atque cognati, Cic. Rosc. Am. 34, 96: amici cognatique alicujus, id. Caecin. 5, 15: cognati atque affines, id. post Red. ad Quir. 3, 6; Hor. S. 1, 9, 27 et saep.— Gen. plur.: cognatūm, Plaut. Am. 2, 2, 209 (841). —With dat.: is mihi cognatus fuit, Ter. And. 926; id. Ad. 947.—
  - 2 Fem.: amicae et cognatae, Ter. Hec. 592; id. Phorm. 353; 803.—With dat., Plaut. Poen. prol. 97: negat Phanium esse hanc sibi cognatam, Ter. Phorm. 352.—
- B Poet., of objects relating to kindred: rogi, Prop. 3 (4), 7, 10: latus, Ov. M. 9, 412: corpora, id. ib. 2, 663; 13, 615: pectora, id. ib. 6, 498: moenia, id. ib. 15, 451: cineres, Cat. 68, 98: urbes, Verg. A. 3, 502: sanguis, id. ib. 12, 29: acies (i. e. between Caesar and Pompey), Luc. 1, 4 et saep.—
- C Transf.
- - 1 Of animals: genus, Plin. 10, 3, 4, § 13.—
  - 2 Of plants: arbores, Plin. 16, 10, 16, § 38.—
  - 3 Of other things; so (acc. to Pythagorean notions) of the soul, kindr. with the Deity, Ov. M. 1, 81 (cf. Cic. Sen. 21, 78; id. N. D. 1, 32, 91; Lucr. 2, 991; Diog. Laert. 1, 28 al.).—Of Thebes: moenia cognata Baccho, Stat. Th. 1, 11.— Of beans, in allusion to the doctrine of transmigration: faba Pythagorae cognata, Hor. S. 2, 6, 63 al.—
II Trop., kindred, related, connected, like, similar: nihil est tam cognatum mentibus nostris quam numeri ac voces, Cic. de Or. 3, 51, 197: (deus mundo) formam et maxime sibi cognatam et decoram dedit, id. Univ. 6 init.: gypsum calci, Plin. 36, 24, 59, § 182: vocabula, Hor. S. 2, 3, 280; cf. Quint. 1, 5, 49: qui (princeps) quod umquam claritudine eminuit, id veluti cognatum censet tuendum, Vell. 2, 130, 1.

cō-gnātus, a, um (gnatus = natus von nascor), I) der Geburt nach zusammengehörend, blutsverwandt, u. subst. der (die) Blutsverwandte, Verwandte (sowohl väterlicher- als mütterlicherseits, also ein weiterer Begr. als agnatus, w. vgl.), Komik., Cic. u.a.: cognatûm (= cognatorum) concordia, Plaut. Amph. 841: mit Dat., is mihi cognatus fuit, Ter.: negat Phanium esse hanc sibi cognatam, Ter.: quaedam regis cognata, Iustin. – poet. auch von den auf Verwandte bezügl. Gegenständen, rogi, Prop.: corpora, Ov. – v. Tieren u. Pflanzen, Plin.: u. poet. v. Lebl., tellus cognati retinebat semina caeli, Ov.: c. moenia Baccho, Stat. – II) übtr., verwandt, verbunden, übereinstimmend, ähnlich, nihil est tam cognatum mentibus nostris, quam numeri, Cic.: deus mundo formam sibi cognatam dedit, Cic.: cognata calci res est gypsum, Plin.: cognata vocabula rebus, Hor.

cognatus (congn-) [CL; cf. connasci] , related by blood or marriage, akin; b (fig.). c (sb. m.) kinsman or relative by marriage. d kinsman in female line; cf. agnatus. e (sb. f.) kinswoman. ob ~ae propinquitatis curam Aldh. VirgP 31; 9‥ ~e propinquitatis, mægcupre sibbe WW; cum ipse et filia vestra ex una parte sint ~i in quarta generatione et ex altera in sexta Anselm (Ep. 424) V 370 (v. cognatio 2a). b omnes intellectuales essentiae quae inter se invicem ~ae sunt Eriug. Per. 542A; est enim omnibus non tam ~us quam innatus amor sui J. Sal. Pol. 480C; c1200 armata est majorum petitio et ~issima jussioni Gerv. Melkley pref. xxxviii n; 1382 conclusiones ‥ quas, cum non sint ejusdem aut multum ~e sentencie cum his scriptis ‥, decrevimus omitti Conc. III 172. c a filio regis Osuiu ‥, qui erat ~us et amicus ejus, habens sororem ipsius conjugem Bede HE III 21 (cf. ib. IV 20: omnes fratres et ~i mei in illa sunt pugna interemti); c1070 tempore regis Edwardi ~i mei (Ch. Will. I) Regesta p. 120; 1160 ~us [v. l. diagnatus] utpote sororis filius J. Sal. Ep. 59 (124) p. 210; 13‥ cum burgensis burgagium suum vendere voluerit, ~us ejus propinquior est ad burgagium †illum emendum quam aliquis alius Cust. Preston 498; a cosyn, ~us, ~a ejusdem originis est, nepos, ‥ neptis ‥ CathA. d 1269 Englecheria presentata per R. ‥ awnculum ex parte patris et R. ‥ ~um ex parte matris SelCCoron 13; non erit ‥ ille sub custodia alicujus agnatorum suorum, sed per ipsos ~os, viz. consanguineos ex parte matris Fortescue LLA 44. e Maria ‥ fuit ~a comitis Simonis RDomin 31; repudiato ~arum et affinium contubernio Gir. EH I 35; cum cognatam invisere / plena jam Deo properas J. Howd. Gaudia 4. 2; CathA (v. c supra).

cognātus, (9) a, um (cum, gnatus = natus de nascor), ¶ 1 uni par le sang ; subst., parent (aussi bien du côté du père que du côté de la mère) ; cognata Ter. Hec. 592, parente ; cognatæ urbes Virg. En. 3, 502, villes liées par le sang (villes sœurs) ¶ 2 apparenté, qui a un rapport naturel avec : nihil est tam cognatum mentibus nostris quam numeri Cic. de Or. 3, 197, il nʼy a rien qui ait des rapports aussi intimes avec notre âme que le rythme ; imponens cognata vocabula rebus Hor. S. 2, 3, 280, donnant aux choses des noms qui leur sont apparentés.

co-gnātus (gnatus = natus) I. adj. a, um

1. (v. personen) verwant (met: dat.); ➤ is mihi ~ fuit;
2. ook v. dingen (a) verwant, overeenstemmend, gelijk (aan, met: dat.); ➤ vocabula -a rebus; (b) (poët.) met dezelfde afstamming [moenia; urbes]; II. subst. ī m (bloed)verwant.

cognatus , a, um. adj.
同生。親戚。相近 Cognati cineres 親屬之墓。

Suggest a Translation
See an image

, Levir. Johannes de Janua : Et est Levir Cognatus, scilicet frater mariti vel uxoris. Albertinus Mussatus de Gestis Henrici VII. Cæsaris lib. 4 rubr. 1 : At Regina gravissimis affecta doloribus : hinc Cognati necem multorumque procerum deflebat interitus, quos tam instans bellum, quam lethalis aeris pernicies morbo consumserat. Ubi Pignorius : Cognatum appellat Goleranum noto Italicismo eum qui erat viri frater. Pro quibusvis consanguineis affinibusve vox Cognatus accipienda videtur in Gestis Trevirens. Archiepisc. apud Marten. tom. 4. Ampliss. Collect. col. 216 : Contingit olim, cum Imperator Fredericus Mediolanum civitatem magnam obsessam ad deditionem coegisset, Cognatos et parentes domini Urbani Papæ inter cæteros captivos teneri, etc. Cognata, Mariti vel uxoris soror, in Inscript. Fabret. pag. 222. Unde in quibusdam locis Cuignat et Cuignate appellantur, ut observat D. Montisfalc. tom. 9. Antiq. expl. pag. 102. . Patrueles, vel sobrini, Cousins Germains. Charta Communiæ Peronensis ann. 1207 : Consanguinei, qui vulgo Cognati Germani appellantur. Cousin remué de Germain, in Chron. Flandr. cap. 6. id est, remotus gradu a germano.

cōgnātus (1) adj.

com- + GEN-, sprung from the same stock, related by blood, kindred: mihi: patres, the relationship of our fathers, V.: per cognata corpora supplex, as a kinsman, O.: anguilla cognata colubrae, Iu.—Of a kinsman, of kindred: latus, O.: pectora, O.: urbes, V.: sanguis, V.: caelum, O.: faba Pythagorae (alluding to the doctrine of transmigration), H.— Fig., kindred, congenial, related, connected, like, similar: alqd mentibus nostris: vocabula, H.

cognātus (2) ī, m

1 cognatus, a kinsman, blood-relation: his proximus, T.: amici cognatique alcius: est tibi mater, Cognati?H.: cognatorum aliquis, Iu.

Menu

Word wheel

cognatus

Saved

Recent