cogitatus

cōgĭtātus, a, um, Part., from cogito.

cōgĭtātus, ūs, m. [cogito],

• a thinking, thought (late Lat.), Ap. Met. 4, 5, 3; Tert. Idol. 23; Vulg. Eccl. 9, 23 al. (but in Sen. Ep. 11, 9, cogitatus is part. pass.).

cōgītātus, ūs, m. (cogito), das Denken, der Gedanke (Ggstz. actus, factum), Apul. met. 4, 5 in. Tert. de idol. 23. Augustin. conf.: Plur., cogitatus pii et benevoli, Tert. de anim. 58. – ➳ Sen. ep. 11, 9 ist cogitatus Partizipium von cogito.

cogitatus [CL] , thought. seu ~uum rationibus vel fratrum ‥ precibus coactus Gildas EB 1; clanculo cordis ~u Aldh. Met. 4; omnes ~us nostros, sermones et actus Bede Ezra 822; respondit ille ~ui meo Id. HE V 12 p. 307; solus finis quem [homo] in omni ~u actuque suo per amorem debet intendere Anselm (Mon. 77) I 84; jactantes ~um suum in Domino, auxilium postulabant a celo G. Cold. Durh. 12; 1297 licet ‥ Christiane religionis cura et ‥ tutela ecclesie ‥ nostros ‥ occupent ~us Reg. Cant. I 177; 1327 partes illas ‥ adire nunquam mens concepit nec peperit ~us Lit. Cant. I 234; 1412 ne benefactorum nostrorum memoriam a ~u nostro ‥ evellat ‥ oblivio StatOx 220.

1 cōgĭtātus, a, um, part. de cogito.

2 cōgĭtātŭs, ūs, m. , pensée : Apul. M. 4, 5 ; Tert. Idol. 23.

cogitatus , us. m.
思念。罣念。

Suggest a Translation
See an image

cōgitātus adj.

• P. of cogito, deliberate: iniuria: verbum.