cognatio

cognātĭo, ōnis, f. [cognatus].

• Lit., blood relationship, kindred, connection by birth.
• • A Of men.
  • • 1 Absol.: societas ... quae nata a primo satu... serpit sensim foras, cognationibus primum, tum adfinitatibus, deinde amicitiis, post vicinitatibus, tum civibus, Cic. Fin. 5, 23, 65: frater noster cognatione patruelis, id. ib. 5, 1, 1: ut quisque te maxime cognatione, adfinitate, necessitudine aliquā attingebat, Cic. Verr. 2, 2, 10, § 27: cognationem commemorare, id. ib. 2, 2, 26, § 64: cognationis jura inpetrare, Plin. Pan. 37, 3: propinqua, a near or close relationship: cujus gloriae faveo propter propinquam cognationem, Cic. Lig. 3, 8: Barcina, propinquā cognatione Hannibali junctus, Liv. 23, 41, 2; cf. id. 6, 39, 4 (infra 2); Nep. praef. 7; Suet. Ner. 3; Curt. 5, 3, 12; 6, 11, 20; for which: artissimā cognatione alicui junctum esse, Just. 5, 6, 4: longa or longinqua, a distant relationship: longā quidem cognatione stirpi regiae adnexus, Curt. 4, 1, 19: Alexandrum etiam longinquā cognatione contingere, id. 10, 10, 19. —
    • 2 With cum: dicere, sibi cum eo amicitiam cognationemque esse, Cic. Verr. 2, 2, 26, § 64: nulla tibi cum isto cognatio, nulla necessitudo, id. ib. 2, 5, 68, § 176; cf. id. ib. 2, 4, 33, § 72: agere mecum per cognationem quae mihi secum esset, id. Att. 12, 49, 1.—
    • 3 With gen. pers.: deorum cognationem agnoscerem non invitus ( = cum dis), Cic. N. D. 1, 32, 91; cf.: deorum cognatione teneri, id. Div. 1, 30, 64: dictatorem propinquā cognatione Licini se apud patres excusare solitum, Liv. 6, 39, 4: Alexandro cognatio Bubaris non Darei tantum temporibus pacem praestitit, Just. 7, 4, 1; 12, 3, 1.—
  • B Of animals: equorum, Plin. 8, 42, 64, § 157: caprarum, id. 8, 50, 76, § 203.—
  • C Of plants: arborum, Plin. 16, 12, 23, § 61: caeparum, id. 19, 6, 33, § 108: papyri cum calamis, id. 16, 36, 64, § 157.—
• II Transf., concr., kindred, relations, persons, allied by descent: homo summae potentiae et magnae cognationis, Caes. B. G. 7, 32: hoc commune dedecus familiae, cognationis, nominis, Cic. Clu. 6, 16: cum tibi tota cognatio sarraco advehatur, id. ap. Quint. 8, 3, 21.—
• III Trop.
• • A In gen., relationship, association, intimate or natural connection, agreement, kindred, resemblance, affinity (freq. and class.): quibus (poëtis) est maxima cognatio cum oratoribus, Cic. de Or. 3, 7, 27; id. Ac. 2 (Luc.), 36, 115: cognatio studiorum et artium, id. Verr. 2, 4, 37, § 81; cf.: omnes artes ... quasi cognatione quādam inter se continentur, id. Arch. 1, 2: numerus... nec habebat aliquam necessitudinem aut cognationem cum oratione, id. Or. 56, 187: numquam sibi cognationem cum praediis esse existimavit suis, id. Sull. 20, 59: an potest cognatio propior ulla esse quam patriae? id. Phil. 5, 2, 6: cum rerum naturā, id. Div. 2, 14, 33: rerum duarum, subjects, Quint. 9, 2, 105: dierum ac noctium, Plin. 6, 33, 39, § 211: quid in litteris proprium, quid commune, quae cum quibus cognatio, Quint. 1, 4, 12; 1, 10, 36: huic (napthae) magna cognatio ignium, Plin. 2, 105, 109, § 235.—
  • B Transf., concr., of works of art: Pamphili cognatio et proelium ad Phliuntem ac victoria Atheniensium, the allied commanders painted by Pamphilus, Plin. 35, 10, 36, § 76; 35, 11, 40, § 136.

cōgnātio, ōnis, f. (co und gnascor = nascor), die Verwandtschaft durch Geburt, I) eig. u. meton.: a) der Menschen, α) eig.: propinqua c., Cic., Ggstz. longinqua od. longa cognatio, Curt. (s. Mützell Curt. 4, 1 [4], 19): c. artissima, Iustin.: c. materna transalpini sanguinis, Cic.: u. cognatio, quae mihi tecum est, Cic.: cognatione od. propinquā cognatione cum alqo coniunctum esse, Cic. u. Nep.: alqm cognatione attingere, Cic.: cognatione sibi propinquā iuncti, Suet.: an potest cognatio ulla propior esse quam patriae, Cic.: m. Ang. mit wem? durch cum m. Abl., cum Tyriis, Curt. 4, 4 (19), 15. – od. wessen? durch Genet., zB. cognatione Licinii (des L., mit L.) se excusare, Liv. 6, 39, 4. – Plur., Cic. de fin. 5, 65. Liv. 31, 31, 11: propinquae cognationes, Liv. 26, 33, 3. – β) meton., die Verwandtschaft = die Verwandten, tota cognatio, Cic. fr.: cognationis magnae homo, Caes. – u. Plur., gentes (Gemeinden) cognationesque hominum (Sippschaften), Caes. b. G. 6, 22, 2. – b) der Tiere, eig. u. meton., Plur. cognationes, Plin. 8, 156 u. 203. – c) der Pflanzen, porri et ceparum, Plin.: papyri cum calamis, Plin. – d) a. lebl. Ggstde., siderum, Plin.: bitumini magna c. ignium, Plin. – II) übtr., die Verwandtschaft = Verbindung, Übereinstimmung, Ähnlichkeit, c. studiorum et artium, Cic.: numerus non habebat aliquam necessitudinem aut cognationem cum oratione, Cic.: est quaedam inter hos status cognatio, Quint.

cognatio [CL] 1 kinship. b spiritual kinship (esp. of godparents). humanae ~onis propinquitatem et ‥ genetricis affectum contra jura ritumque naturae ‥ dissimulasse Aldh. Met. 4; rex ejus ~one junctus est regibus Cantuariorum Bede HE II 9; 9‥ ~o, mægburg WW; Gir. EH II 7 (v. cognomen a).  b c1240 tam in baptismi quam in confirmationis sacramento ~o contrahitur spiritualis Conc. Syn. 369; Colet In 1 Cor. 220 (v. coitinerare). 2 kindred, kinsfolk (collect.), kinship group (incl. female line). b wergild payable to kindred. relinquens ut Abraham [cf. Gen. xii 1] ~onem et domum patris mei Eddi 4; aut detestabilia sunt eorum [Graecorum] conubia, si intra septem generationes sunt, nec debent reprehendere nostra quando cognati conjunguntur cognatis de alia ~one ‥; aut impossible est ‥ servare quod praecipiunt, ut sc. tot ~ones exquirantur ad unius ~onis conubia quot sunt in illa viri et mulieres petentes conjugia Anselm (Azym. 7) II 232; si fur ponatur in carcere, eat ~o ejus [AS: ga sio mægþ] in plegium quod deinceps abstineat (Quad.) GAS 151; cum septem militibus de ~one sua Gir. EH I 41; gaudens in unius cede totam ~onem lesisse W. Cant. Mir. Thom. VI 88.  b non cogitur liber cum servo ~onem [AS: mæg] solvere ‥, nec servus cum libero . ‥ si quis alterius filiolum occidat vel patrinum, sit simile ~oni [AS: sie sio mægbot and sio manbot gelic] (Quad.) GAS 123 (cf. (Leg. Hen. 11. 1a) ib. 556: congnationis et dominationis emendationem plene restituat).

cognātĭō, (10) ōnis, f. (cognatus), ¶ 1 lien du sang, parenté de naissance : cognatio, affinitas Cic. Verr. 2, 2, 27, parenté naturelle, parenté par alliance ; cognatione se excusare Liv. 6, 39, 4, alléguer des liens de parenté pour sʼexcuser || [fig.] la parenté, les parents : vir amplissima cognatione Cic. Verr. 2, 2, 106, homme qui a de nombreux parents ¶ 2 parité de race, dʼespèce : cognatio equorum Plin. 8, 156, chevaux de même origine ; cognatio arborum Plin. 16, 61, arbres de même espèce ¶ 3 rapport, affinité, similitude : cognatio studiorum et artium Cic. Verr. 2, 4, 81, la communauté des goûts et des talents ; animus tenetur cognatione deorum Cic. Div. 1, 64, lʼâme a des affinités avec les dieux ; cognatio dierum ac noctium Plin. 6, 211, similitude sous le rapport des jours et des nuits.

cognatio , onis. f.
親戚。家族。相近 — equorum 一種馬。— naturae 對脾氣。有因綠。Tota cognatio 同姓與表親。九族。

Suggest a Translation
See an image

cōgnātiō ōnis, f

• 1 cognatus, blood-relationship, kindred, connection by birth: frater noster cognatione patruelis: te maxime cognatione attingebat: cognationem intervenisse, S.: propinquā cognatione Hannibali iunctus, L.: nulla tibi cum isto: deorum (i. e. cum dis). — Concr., kindred, relations, persons allied by descent: homo magnae cognationis, Cs.: dedecus cognationis.—Fig., relationship, association, connection, agreement, kindred, resemblance, affinity: quibus (poëtis) est maxima cum oratoribus: studiorum et artium: an potest propior ulla esse quam patriae?

Cognatio

The Latin word for relationship. Cognatio included relationship on both the father's and mother's side, while agnatio implied relationship on the father's side only. (See Familia.) Agnatio involved legal duties and rights, while cognatio, originally at least, brought with it only moral obligations. Cognati to the sixth degree had the right of kissing each other (ius osculi), and also the right of refusing to appear as witnesses against each other in a court of law. On the other hand, cognati were forbidden by custom, at least in the earlier times, to intermarry, or to appear in court against each other as accusers. When a man died, his cognati were expected to put on mourning for him. In course of time the cognati gradually acquired the rights proper to agnati. But natural relationship did not win full recognition until the time of Justinian, by whose legislation the rights of agnati were abolished.