furor

fūror, ātus, 1, v. dep. a. (act. inf. furasse, Fulg. Myth. 2, 6; sup. furatum, Plaut. Rud. 1, 2, 23 (111); id. Trin. 4, 2, 22 (864): furatus, in pass. signif., Ap. Met. 10, 14, 24) [fur], to steal, purloin, pilfer (syn.: latrocinor, clepo, rapio).

• I Lit. (class.): solet haec, quae rapuit et furatus est dicere se emisse, Cic. Verr. 2, 1, 22, § 60: furatur aliquid aut eripit, id. Off. 2, 11, 40; id. N. D. 2, 63, 157: pecuniam ex templo, Quint. 3, 6, 41; Suet. Caes. 54.—Absol.: ad furandum venire, Plaut. Ps. 3, 2, 61 (850); so of pillaging, military raids: ille robore exercitus inpar, furandi melior, Tac. A. 3, 74 init.; of literary theft: ut iste in furando manibus suis uteretur, Cic. Verr. 2, 4, 15, § 33: si ego tuum (librum) ante legissem, furatum me abs te esse diceres, id. Att. 2, 1, 1; cf. Poët. ap. Quint. 8, 3, 29.—
• II Transf., in gen., to take away by stealth, remove secretly, to withdraw: pone caput, fessosque oculos furare labori, Verg. A. 5, 845: membra, Sil. 10, 74: sese, id. 14, 561: vultus veste, i.e. to hide, Sen. Agam. 914: non enim furatus esse civitatem, non genus suum ementitus dicitur, Cic. Balb. 2, 5: speciem furabor Iacchi, will represent, personate, Prop. 4 (5), 2, 31: audiendi facultatem, to obtain by stealth, Amm.14, 11, 15.

fŭror, ōris, m. [furo], a raging, raving (in sickness or violent passion), rage, madness, fury.

• I Prop.: hanc insaniam (μανίαν), quae juncta stultitiae patet latius, a furore disjungimus... Quem nos furorem, μελαγχολίαν illi (Graeci) vocant ... Qui ita sit affectus, eum dominum esse rerum suarum vetant duodecim tabulae. Itaque non est scriptum: Si INSANVS, sed: SI FVRIOSVS ESCIT. Stultitiam enim censuerunt insaniam, constantiā, id est sanitate vacantem ... furorem autem esse rati sunt mentis ad omnia caecitatem: quod cum majus esse videatur quam insania, tamen ejusmodi est, ut furor in sapientem cadere possit, non possit insania, Cic. Tusc. 3, 5, 11; id. Ac. 2 (Luc.), 27, 88: ira furor brevis est, Hor. Ep. 1, 2, 62; cf.: fere ira et concitatio furori sunt similia, Quint. 7, 4, 31: hic si mentis esset suae, nisi poenas patriae furore atque insania penderet, Cic. Pis. 21, 50; cf.: furore atque amentiā impulsus, Caes. B. G. 1, 40, 4; cf. id. ib. 7, 42: Catilinae, Sall. C. 24, 2: versatur mihi ante oculos aspectus Cethegi et furor in vestra caede bacchantis, Cic. Cat. 4, 6, 11: caeci furore, Liv. 28, 22, 14; cf. Cat. 64, 197: rabidus, id. 63, 38: caecus, Hor. Epod. 7, 13: nec se comitem illius furoris, sed ducem praebuit, Cic. Lael. 11, 37; cf. id. Rep. 1, 28 fin.: si decima legio ad eundem furorem redierit, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 11, 2; so of political excitement, Caes. B. G. 2, 3, 5; Liv. 2, 29, 11; 25, 4, 5; 28, 25, 12; Hor. C. 4, 15, 17; of the fierce passion of love, Prop. 1, 13, 20; Verg. A. 4, 101; Ov. H. 9, 145.—In plur.: mille puellarum, puerorum mille furores, Hor. S. 2, 3, 325; of the inspired frenzy of prophets and poets (as translation of the Gr. μανία): ea (praesagitio) si exarsit acrius, furor appellatur, cum a corpore animus abstractus divino instinctu concitatur, Cic. Div. 1, 31, 66: negat sine furore Democritus quemquam poëtam magnum esse posse, id. ib. 1, 37, 88: ille furor (Cassandrae) patriae fuit utilis, Prop. 3, 13 (4, 12), 65.—In plur.: fatidicos concepit mente furores, Ov. M. 2, 640: ad hunc impendiorum furorem, Suet. Ner. 31.—Prov.: furor fit laesa saepius patientia, Pub. Syr. 178 Rib.—Poet. also in a good sense: vidi animos, mortesque virŭm, decorisque furorem, vehement desire, Sil. 2, 324.—In plur.: nec tamen incautos laudum exhorresce furores, Sil. 3, 146.—Poet., of things: caeli furor aequinoctialis, the raging storms, Cat. 46, 2.—
• • • • • β Furor est, it is madness or folly; with inf. (poet. and in post-Aug. prose): quis furor est, census corpore ferre suo? Ov. A. A. 3, 172: furor est, mensuram ejus (mundi) animo quosdam agitasse atque prodere ausos ... furor est, profecto furor, egredi ex eo, etc., Plin. 2, 1, 1, § 3: magno furor (leonis) est in sanguine mergi, raging desire, Stat. Th. 8, 596: simplexne furor (est) sestertia centum perdere et, etc., is it not worse than folly, Juv. 1, 92.—
• II Transf., the cause of wrath (poet.): non ita saeva ira mea ut tibi sim merito semper furor, Prop. 1, 18, 15.—
• III Fŭror, personified, Verg. A. 1, 294; cf. v. 348; as a deity, the companion of Mars, Sil. 4, 327; Stat. Th. 3, 424; 7, 52; cf. Petr. S. 124.

1. fūror, ātus sum, ārī (fur), I) stehlen, heimlich entwenden, stibitzen, wegstibitzen, a) übh.: aliquid, Cic.: haec, quae rapuit et furatus est, Cic.: de proxima villula spirantem (glimmende) carbunculum, Apul.: pecuniam privatam ex templo, Quint.: tria milia pondo auri e Capitolio, Suet.: aber aliquid ex iis (rebus), Cic.: absol., ad furandum, Plaut.: furandi causā, Quint.: fallere ac furari per iocum fas erat, Suet. – b) v. literarischen Diebstahle, librum ab alqo, Cic. ad Att. 2, 1, 1: verba antiqui Catonis, Poët. inc. bei Quint. 8, 3, 29: qui eorum scripta furantes pro suis praedicant, Vitr. 7. pr. § 3. – II) übtr.: A) stehlen, d.i. insgeheim u. unvermerkt an sich ziehen, erschleichen, civitatem, Liv.: speciem alcis, jemandes Gestalt annehmen, für jmd. gehalten werden, Prop. – u. (insgeheim) entziehen, patri equos, Verg. Aen. 7, 283: se, sich wegstehlen, Sil. 12, 300 u. 14, 561: se aegre, Apul. met. 7, 7 extr. – od. vor jmd. verbergen, in densis membra maniplis, Sil.: oculos labori, Verg.: vultus veste, poet. = bedecken, Sen. poët. – B) Handstreiche gegen den Feind ausführen, Tac. ann. 3, 74; vgl. furtum no. II, B, 2. – ➳ Aktive Nbf., Fut. furabis, Itala Matth. 19, 18: Perf. furaverit, Symm. epist. 2, 48 (al. furetur): Infin. Perf. furasse, Fulg. myth. 2, 6: Partiz. Perf. furatus passiv, Apul. met. 10, 14.

2. furor, ōris, m. (furo), die Raserei, die Wut, I) als physischer Zustand, die Raserei, Tobsucht, der Wutausbruch, die Wut, ira furor brevis est, Hor.: fere ira et concitatio furori sunt similia, Quint.: ubi maxime furor urget, Cels.: virgines velut captae furore eo cursu se ex sacrario proripuerunt, ut etc., Liv. – II) übtr.: A) v. Leb., als Geistes- od. Gemütsstimmung: 1) im engern Sinne: a) die Raserei bei der Bacchusfeier usw., maiorem orsa furorem, Verg.: face, ut hunc furor agitet, Catull.: beim Feste der Cybele, violenti signa furoris, Lucr.: venit in exemplum furor hic, Ov.: bildl., versatur mihi ante oculos aspectus Cethegi et furor in vestra caede bacchantis, Cic. Cat. 4, 11. – b) die Raserei des Begeisterten, die Verzückung, Begeisterung, sine quodam adflatu quasi furoris, Cic.: feminae in furorem turbatae adesse exitium canebant, Tac.: negat sine furore Democritus poëtam magnum esse posse, Cic.: cuius furor consederit, Cic.: ut primum furor cessit, Verg.: Plur., vaticinos concepit mente furores, Ov. met. 2, 640. – c) die Wut des Kämpfenden, die Kampfwut, Kriegswut, bellandi furor, Sil.: fur. Teutonicus, Lucan.: fur. armorum, Vell.: sic animis iuvenum furor additus, Verg.: sine me furere (austoben) ante furorem, Verg.: der Tiere, furor illorum (taurorum), Phaedr. – personif., Furor, im Gefolge des Mars, Verg. Aen. 1, 294. Sil. 4, 327. Stat. Theb. 3, 424 u. 7, 52. – d) die Wut des Zornigen, tum regia Iuno acta furore gravi, Verg.: inceptum frustra submitte furorem, Verg.: populum Romanum egit in furorem praetexta C. Caesaris cruenta, Quint. – meton., die Ursache des Zorns, – Unwillens, ut tibi sim merito semper furor, Prop. 1, 18, 15. – e) die Raserei der Liebenden die wahnsinnige-, heftige Leidenschaft, Liebeswut, amenti caeca furore, Catull.: intus erat furor igneus (glühende), Ov.: furori indulgere, Ov.: furorem vincere ratione, Ov.: ante omnes furor est insignis equarum, Geilheit, Brunst, Verg.: Plur., mille puellarum, puerorum mille furores, Hor.: mens tamen ut rediit, pariter rediere furores, Ov. – meton., der Gegenstand der heftigen Leidenschaft, sive mihi Phyllis, sive esset Amyntas, seu quicumque furor, Verg. ed. 10, 38. – 2) im weitern Sinne, das wahnsinnige-, unsinnige Beginnen jmds., der Wahnsinn, die Tollheit, Verrücktheit, Verblendung, a) übh.: furore atque amentiā impulsus, Caes.: indomitus furore, Catull.: caeci furore, Verg.: idem furor et Cretenses lacerabat, Liv.: dignum furore suo habuit exitum, Vell. – furor est m. Infin., Tibull. 1, 10, 33. Ov. met. 6, 170 u. art. am. 3, 172. Sen. ad Helv. 10, 6: u. so id primum aliis videri furor (Unsinn) m. folg. Infin., Iustin. 18, 3, 11. – m. folg. quod (weil, daß), Iuven. 15, 35. – b) insbes.: α) leidenschaftliche-, heftige Begierde, nec minor in campo (Martio) furor est, Petron.: movit tantum vox illa furorem, Lucan.: m. obj. Genet., prodigus vitae furor, Poët. inc.: impius lucri fur., Sen. poët.: fur. impendiorum, Suet.: quis vos agitat furor m. folg. Infin., Sen. Thyest. 339; vgl. Sen. Phaedr. (Hippol.) 917. – β) das unsinnige-, maßlose Beginnen derer, die sich gegen den Staat auflehnen, die Verbissenheit, aufrührerische Gesinnung, Empörung, fur. multitudinis, Cic.: abiecti hominis et semivivi fur., Cic.: comes od. dux illius furoris, Liv.: scelus ac furor tuus, Cic.: alcis effrenatus et praeceps furor, Cic.: Cinnani furores, Pacat. pan.: tribunicii furores, Liv.: alcis furorem frangere, Cic., armis compescere, Vell. – B) v. Lebl., die Wut, das Toben der Stürme u. Gewässer, caeli furor aequinoctialis, Catull.: boreae dirus furor, Sil.: fur. maris, Tibull.: furores et rabies tanta caeli marisque, Verg.

furor [CL] 1 madness. ubi ‥ motus ejus insanos conprimere nequaquam valebant, dicebat presbyter exorcismos et quaeque poterat pro sedando miseri ~ore agebat Bede HE III 11; Eadmer Wilf. 7 (v. daemoniacus 2); spiritus ~oris W. Cant. Mir. Thom. III 52 (v. dementare a); 1225 non malecredunt eum nisi de uno pullo quern cepit in ~ore tempore quo fuit lunaticus SelPlCrown 119; c1318 (v. exercitium 2a); solebant ‥ agitari quasi ~ore et tamquam essent extra se Trevet Troades 69; 1422 (v. dilucidus c). 2 fury, rage. quanti persecutorum rabidi ~ores Gildas EB 9; ac si pullus ‥ per extensos ‥ campos inrevocabili ~ore raptatur Ib. 35; 747 (v. draco 1c); ~or enim animi cito finitur, vel gravius est quam ira; ~or enim incipiens ira eat, et fervens in animo indignatio est. ‥ reþnes, wodendream GlH F 904; numquam Dei misericordia debet cogitari sed juatitia et judicium ejus, ~or et indignatio illius Alex. Cant. Dicta 1 p. 115; G. Mon. XI 2 (v. describere 3a); subsequitur autem de ira et de ~ore Dei, et quid sint disseritur Pull. Sent. 642A; omnem statim ~orem in amorem convertebat Gir. TH II 24; 1451 (v. evasio 1b). 3 violence (of natural force). ~or aeris et ponti Gosc. Transl. Mild. 11. 4 f. l. Neckam DS I 459 (v. Carcinus).

See: furari

1 fūror, (11) ātus sum, ārī (fur), tr., ¶ 1 voler, dérober (aliquid, qqch.) : Cic. Verr. 2, 1, 60 ; Off. 2, 40, etc. ; pecuniam ex templo Quint. 3, 6, 41, voler de lʼargent dans un temple || librum ab aliquo Cic. Att. 2, 1, 1, voler à qqn son livre, être un plagiaire, cf. Quint. 8, 3, 29 ; Vitr. Arch. 7, pr. 3 ¶ 2 [fig.] dérober, soustraire : fessos oculos labori Virg. En. 5, 845, dérober au travail ses yeux fatigués ; [poét.] se Sil. 12, 300, se dérober, sʼesquiver ; membra Sil. 10, 74, dissimuler son corps || sʼapproprier indûment : civitatem Cic. Balbo 5, dérober le titre de citoyen ¶ 3 user de ruses à la guerre, faire des coups furtivement : Tac. Ann. 3, 74.

➳ part. furatus, sens passif : Apul. M. 10, 4 || forme act. furasse : Fulg. Myth. 2, 6.

2 fŭror, (7) ōris, m. (furo), ¶ 1 délire, folie, égarement, frénésie : Cic. Tusc. 3, 11 ; Ac. 2, 88 ; ira furor brevis est Hor. Ep. 1, 2, 62, la colère est une courte folie ; cf. Quint. 7, 4, 31 ; versatur mihi ante oculos aspectus Cethegi et furor in vestra cæde bacchantis Cic. Cat. 4, 11, jʼai devant les yeux (je me représente) lʼaspect et (la démence) les transports frénétiques de Céthégus se baignant avec ivresse dans votre sang ; ejus ecfrenatus et præceps furor Cic. Har. 2, sa folie déchaînée et aveugle || [poét., en parl. de choses] cæli furor æquinoctialis Catul. 46, 2, les déchaînements de lʼéquinoxe dans le ciel ¶ 2 délire prophétique, inspiration des poètes, enthousiasme créateur : Cic. Div. 1, 66 ; 1, 88 ; [pl.] Ov. M. 2, 640 ¶ 3 amour violent, passion furieuse : Virg. En. 4, 101, etc. || [objet de la passion] : Virg. B. 10, 38 || désir violent : Sil. 2, 324 ; 3, 146 ; furor est in sanguine mergi Stat. Th. 8, 596, il a un furieux désir de se baigner dans le sang ¶ 4 furor est [avec inf.], cʼest une folie de : Tib. 1, 10, 33 ; Ov. M. 6, 170, etc. ; Juv. 1, 92 ; Sen. Helv. 10, 6 || [avec prop. inf.] Plin. 2, 3 ¶ 5 [personnif.] fureur guerrière : Furor impius Virg. En. 1, 294, la Fureur impie, cf. Sil. 4, 327 ; Stat. Th. 3, 424 ; 7, 52.

furor , aris, ari. d.
偷去。作賊。— civitatem 偷進府。— ei vel ab eo aliquid 偷其物。— speciem ejus 裝其貌。Oculos — labori 停工。

Suggest a Translation
See an image

furor , oris. m.
瘋。怒急。高興。

Suggest a Translation
See an image

fūror (1) ātus, ārī, dep.

• fur, to steal, purloin, pilfer: alqd: omne genus furandi: in furando manibus suis uti (of literary theft): (librum) abs te: civitatem, obtained by fraud: fessos oculos furare labori, i. e. withdraw, V.: speciem alcuius, i. e. assume, Pr.: patri equos, take away secretly, V.: furandi melior, i. e. in stratagems, Ta.

furor (2) ōris, m

• furo, a raving, rage, madness, fury, passion: cuius furor consederit: Ira furor brevis est, H.: furore impulsus, Cs.: Catilinae, S.: Iuno acta furore, V.: se comitem illius furoris praebuit: iam hic conticescet furor, excitement, L.: civilis, dissension, H.: multitudinis: simplexne furor (est) Perdere?etc., is it not worse than folly?Iu.: Mille puellarum furores, passions for, H.: ut tibi sim furor, a cause of anger, Pr.: maris, rage, Tb.: caeli, Ct.—Prophetic frenzy, inspiration: ea (praesagitio) furor appellatur: Ut cessit furor, V.: vaticinos concepit mente furores, O.—Passionate love, eager desire: caeca furore, Ct.: equarum, V.: mille puellarum furores, H.—A loved one, flame: sive mihi Phyllis esset Seu quicumque furor, V.—Person., the god of madness, Rage: inpius, V.

FUROR

FUROR[CURATOR]