Levites
Lēvītes (Lēvīta, Prud. στεφ. 2, 39; 5, 30), ae, m., a Levite: Levita de tribu sacra, Prud. στεφ. 2, 39; 5, 30.
- I Transf., a deacon, Sid. Ep. 9, 2.—
- II Hence,
- A Lē-vītĭcus, a, um, adj., of or belonging to Levi or to the Levites, Levitical: genus Leviticum, Vulg. Deut. 17, 9: stirps, id. Ios. 3, 3.—
- B Lēvītis, ĭdis, adj. f., of or belonging to the tribe of Levi: gentis Levitidis una Semper fida comes, of the Levites, Prud. Psych. 502.
Lēvītēs u. Lēvīta, ae, m., I) der Levit, Prud. perist. 2, 39; 5, 30. – II) übtr., der Diakonus, Sidon. epist. 9, 2, 1. – Dav.: a) Lēvīticus, a, um, levitisch, genus, Vulg.: stirps, Vulg. – b) Lēvītis, tidis, f., aus dem Stamme Levi, gens, die Leviten, Prud. psych. 502.
Lēvītēs ou Lēvīta, æ, m. , lévite, ministre du temple de Jérusalem : Eccl. || diacre : Sid. Ep. 9, 2.