pernego
pernego, to deny stoutly
per-nĕgo, āvi, ātum, 1, v. a.
- To deny altogether; to deny steadily, stoutly, or flatly: Negas? Ly. Pernego immo, Plaut. Aul. 4, 10, 34 (764): pernegabo atque obdurabo, id. As. 2, 2, 56 (312): saepe appellati, pernegaverunt, Cic. Verr. 2, 1, 41, § 106: pyxidem traditam pernegaret, id. Cael. 27, 65; Tib. 1, 6, 8.—
- II To refuse or decline altogether (post-Aug.): Catoni populus Romanus praeturam negavit, consulatum pernegavit, Sen. Ben. 5, 17, 2; Mart. 4, 82, 5.
per-nego, āvi, ātum, āre, I) standhaft-, hartnäckig leugnen, negas? Ly. Pernegabo immo, Plaut.: m. folg. Acc. u. Infin., Cic. u.a. – II) beharrlich verweigern, ganz (rundweg) abschlagen, m. u. ohne Dat. pers., Plaut., Sen. u.a.
See: pernegare
pernĕgō, (13) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 nier absolument : Pl. Aul. 765 ; Cic. Cæl. 65 ¶ 2 refuser absolument ; [abst ] persister dans un refus : Cic. Verr. 2, 1, 106 ; [pass. imp.] pernegatur Cic. Verr. 2, 4, 76, on refuse absolument || rem alicui Sen. Ben. 5, 17, 2, refuser obstinément qqch. à qqn.
- 1. hardnekkig ontkennen (m. aci.);
- 2. (pre- en postklass.) onomwonden weigeren.
per-negō āvī, —, āre,
- to deny stoutly: alqd, T.: saepe appellati, pernegaverunt.