Punus
Pūnus, a, um, adj., for Poenus,
- Punic, Carthaginian; comp.: Punior, more Carthaginian, more skilled in the Carthaginian language, Plaut. Poen. 5, 2, 41 (1001).
Pūnus, a, um = Poenus, s. Poenī.
Pūnus, v. Punior.
De plato dicti ensis dictus clericus percussit ipsum Bernardum supra musculum, et cum Puno duobus ictibus supra pectus.