punitor
punitor, an avenger
pūnītor, ōris, m. [punio].
- A punisher (post-class.): seditiosorum punitor acerrimus, Suet. Caes. 67; Val. Max. 6, 1, 8.—
- II An avenger: fuit ultor injuriae, punitor doloris sui, Cic. Mil. 13, 35: Crassianae stragis, Val. Max. 3, 4, 5.
pūnītor (poenītor), ōris, m. (punio), I) der Bestrafer, alcis, Suet. Caes. 67, 1. Val. Max. 6, 1, 8. – II) der Rächer, doloris sui, Cic. Mil. 35: Cassianae stragis, Val. Max. 3, 4, 5.
in terris plerumque penam inchoans, gravis est ultor et punitor
dum suum carissimum cruentum carnificem et proprium patrem perpetitur sui penitorem
nec dubium quin punitores, licet majores bonos instinctus habuerint, non plene fecerunt ad regulam
pūnītŏr, (15) ōris, m. (punio), celui qui punit : Suet. Cæs. 67 ; Val. Max. 6, 1, 8 || vengeur : doloris sui Cic. Mil. 35, de son ressentiment.
- 1. (Suet.) iem. die (be)straft [desertorum];
- 2. wreker [doloris sui].
pūnītor or poenītor ōris, m
- punio, an avenger: doloris sui.