punitio
pūnītĭo, ōnis, f. [punio],
- a punishment (post-class.), Val. Max. 8, 1, 1; Gell. 6, 14, 8; 11, 1, 2; Tert. adv. Nat. 1, 16; Vulg. Sap. 19, 4.
pūnītio (poenītio), ōnis, f. (punio), die Bestrafung, Strafe, Val. Max. 8, 1. absol. 1. Gell. 6, 14, 8 u. 11, 1, 2. Tert. ad nat. 1, 16.
in transgressores dignas et conpetentes ~ones proposuit
barathrum gehennae ignis et ~onem aeternam
reprobos ‥ acerba ‥ ~one prosternendo subvertit
tunc nimirum noctem vertit in diem, tenebras in lucem, molesciam in melodiam, ~onem in amenitatem
tres ‥ eorum habeant correccionem, punissionem [v. l. punicsionem ]
ecclesia ‥ in suis ~onibus ex visceribus ‥ misericordie ‥ solet procedere
quod cives ‥ habeant ~ones ad nos pertinentes
diversos homines ‥ qui de hujusmodi assisa fracta †si ut [l. sint ] convicti et quibus ~o secundum legem ‥ apposita
assignavimus vos ‥ ad assaiam de monetis nostris ‥ et assaiam, examinacionem, et ~onem
cives Londoniarum ‥ habeant ~ones inde ad dominum regem pertinentes(
pūnītĭō, ōnis, f. (punio), punition : Val. Max. 8, 1, 1 ; Gell. 6, 14, 8.
Cum omni honore dominii, commodi, Punitionis et justitiæ.