punire

punire [CL] 1 to punish: a (person); b (offence). a mox igitur punit praefatos ultio testes, / qui sacramentis concinnant frivola falsis Aldh. VirgV 947; rex ‥ diversis ‥ modis convictos ~ivit Ord. Vit. VIII 23 p. 411; ex vi ‥ quadam occulta, et his quasi divinitus insita ‥ ~iuntur contemptores Gir. TH III 33; 1239 bene sequebantur eum unam quarentenam dicentes ei quod si revertisset durissime ~irent SelPlForest 71; s1255 ut ‥ canonicos de inobedientia ~iret M. Par. Maj. V 497; pena etenim semper delinquentem persequitur, et non ~it innocentem Fortescue NLN II 43.  b evenit ‥ divina provisione ad ~iendam inobedientiae meae culpam Bede HE V 6 p. 290; proditio ista nobis ignorantibus facta est, celeriterque tantum nefas ~iendum est Ord. Vit. IX 11 p. 567; Jhesu piissime, nunc obsta sceleri, / nunc pune scelera vindicta celeri Walt. Wimb. Carm. 633; ~iuntur ‥ scripta, ut falsa et libelli famosi; consilia, ut conjurationes Bracton f. 105. 2 to punish with death, execute. Johannes Baptista vel inclusus est in carcerem vel ~itus Bede Luke 371. 3 (w. in and abl. of amount) to fine. 1283 item quicumque tenuerit falsum pondus ‥ in lx solidis ~iatur Foed. II 262; 1283 si aliquis alicui obprobria dixerit vel verba contumeliosa ‥ in duobus solidis et dimidio ‥ ~iatur RGasc II 210b; a1350 in xxx denariis ~iatur StatOx 94.