punio
punio, to punish, correct, chastise
pūnĭo or (in archaic form) poenĭo, īvi or ii, ītum, 4 (sync. imp. poenibat, Lucr. 6, 1238), v. a., and pūnĭor (poen-), ītus, 4, v. dep. a. [poena].
- I To inflict punishment upon, to punish (syn.: castigo, animadverto, plecto, multo).
- α In act. form: peccata punimus, Cic. Inv. 2, 22, 66: punire sontes, id. Off. 1, 24, 82: Philemonem morte puniit, Suet. Caes. 74: alio punito, id. Calig. 30: lex omnis aut punit aut jubet, etc., Quint. 7, 5, 5; cf. id. 7, 1, 48.—Pass.: tergo ac capite puniri, Liv. 3, 55 fin.; Ov. M. 9, 778.—
- β In dep. form: qui punitur aliquem, Cic. Off. 1, 25, 88: inimicos puniuntur, id. Tusc. 1, 44, 107: hominum necem, id. Phil. 8, 2, 7: crudelius poeniri quam erat humanitatis meae postulare, id. Mil. 13, 33; id. Inv. 2, 27, 80; 2, 28, 83; Quint. 9, 3, 6; Gell. 20, 1, 7: punita sum funestum praedonem, Ap. Met. 8, 13, 16.—
- γ In indeterm. form: ipse se puniens, Cic. Tusc. 3, 27, 65: prohibenda autem maxime est ira in puniendo, id. Off. 1, 25, 89 fin.—
- II To take vengeance for, to avenge, revenge,= ulcisci (rare): Graeciae fana punire, Cic. Rep. 3, 9, 15: iracundia est cupiditas puniendi doloris, id. de Or. 1, 51, 220: meam domum a judicibus puniendam putavit, Cic. Har. Resp. 8, 16.—Dep.: ut clarissimorum omnium crudelissimam puniretur necem, Cic. Phil. 8, 2, 7.
pūnio (poenio), īvī u. iī, ītum, īre, u. Depon. pūnior (poenior), ītus sum, īrī (v. poena), I) zur Strafe ziehen, strafen, bestrafen (Ggstz. absolvere), sontes, Cic.: maleficia, Cic.: alqm supplicio, Cic.: alqm morte, Plin. ep., se morte, Val. Max.: vitam suā manu, sich entleiben, Ps. Quint. decl. – absol., punire velle (Ggstz. misereri), v. Richter, Cic. – Depon., poeniri (poeniri) alqm, an jmd. Rache nehmen, jmd. od. etw. bestrafen, Cic. Mil. 33; Tusc. 1, 107; de off. 1, 88. Apul. met. 8, 13. Lact. epit. 25, 8: alqm capite, Gell. 20, 1, 7: peccatum, Cic. de inv. 2, 80. – II) rächen, dolorem, Cic.: domum, Cic. – Depon., puniri clarissimorum hominum crudelissimam necem, Cic. Phil. 8, 7. – ➳ Über die Sprech- und Schreibweise poenio, poenior s. Osann Cic. de rep. 3, 15. Garatoni Cic. Mil. 7. p. 179. – Synkop. Imperf. poenibat, Lucr. 6, 1238: Fut. Pass. poenibitu(r), Corp. inscr. Lat. 6, 18758.
pūniō (9) (pœniō), īvī ou ĭī, ītum, īre (pœna), tr., ¶ 1 punir, châtier : aliquem Cic. Off. 1, 82, punir qqn ; facinus, peccata Cic. Mil. 18 ; Inv. 2, 66, punir un crime, des fautes || in puniendo Cic. Off. 1, 89, quand on punit, cf. Cic. Mil. 9 ¶ 2 venger : Græciæ fana punire Cic. Rep. 3, 15, venger les temples de la Grèce ; dolorem Cic. de Or. 1, 220, venger une offense (le ressentiment dʼune offense).
➳ impf. pœnibat Lucr. 6, 1240.
- 1. (be)straffen [sontes; alqm supplicio; maleficia; peccatum];
- 2. wreken [dolorem; necem alcis];
- 3. zich wreken op (m. acc.) [inimicos].
punio , is, ivi vel ii, itum, ire. 4.
罰。治罪。報仇。— capite 殺頭。— supplicio 間死罪。處死。
Suggest a Translation
See an image
罰。治罪。報仇。— capite 殺頭。— supplicio 間死罪。處死。
Suggest a Translation
See an image
pūniō or poeniō īvī, ītus, īre
- poena, to punish, correct, chastise: ambitum: sontes: facinus puniendum: tergo ac capite puniri, L.: quod non ego punior, O.—To take vengeance for, avenge, revenge: Graeciae fana.