abnego
abnego, to refuse, deny (poet.)
Frieze-Dennison Vergil
abnegō, āvī, ātus, 1, a.: to deny, refuse, with acc. and dat., 7.424, with inf., 2.637; alone, 2.654.
ab-nĕgo, āvi, ātum, 1, v. a.,
- to refuse, be unwilling (poet. and in post-Aug. prose): conjugium alicui, Verg. A. 7, 424: imbrem, Col. poët. 10, 51: comitem (se), Hor. C. 1, 35, 22; cf. Sil. 3, 110: depositum, to deny, Plin. Ep. 10, 97; so, partem pecuniae (pactae), Quint. 11, 2, 11; cf. Dig. 16, 3, 11 al.—With inf.: medicas adhibere manus ad vulnera pastor Abnegat, Verg. G. 3, 456; so id. A. 2, 637.—Absol.: Abnegat, inceptoque, etc., Verg. A. 2, 654.
ab-nego, āvī, ātum, āre, I) abschlagen, verweigern, versagen, u. so entziehen, vorenthalten, alci coniugium et dotes, Verg.: lucem animis, Lact.: alci pecuniae partem, Quint.: depositum, Plin. ep. – nec comitem abnegat (sc. se), versagt sich dir nicht als Begleiterin, Hor. carm. 1, 35, 22: m. folg. Infinit., Verg. georg. 3, 456; Aen. 2, 637: absol., abnegat, sie weigert sich, Verg. Aen. 2, 654. – II) verleugnen, ableugnen, einer Sache absagen, semet ipsum, Eccl.: impietatem, Eccl.: m. Acc. u. Infinit., Macr. u. Eccl.: m. folg. Relativsatz, quidquid cum diis pepigisset, Lact.
See: abnegare
abnĕgō, (13) āvī, ātum, āre, tr. ¶ 1 refuser absolument, alicui aliquid, qqch. à qqn : Virg. En. 7, 424 ; Hor. O. 1, 35, 22 || [avec inf.] se refuser à : Virg. G. 3, 456 ; En. 2, 637 ¶ 2 renier [un dépôt] : Sen. Ben. 4, 26, 3 ; Plin. Min. Ep. 10, 96, 7 ; Juv. 13, 94.
- 1. (poët.; postklass.) weigeren, ontzeggen, afslaan [comitem een begeleiding weigeren; coniugium]; — abs. en m. inf. weigeren;
- 2. (Laatl.) verloochenen, ontkennen.
ab-negō āvī, ātus, āre,
- to refuse, deny (poet.): tibi coniugium, V.: nec comitem abnegat (sc. se). H.: nummos, deny receipt of, Iu.: medicas adhibere manūs ad volnera, V.: Abnegat inceptoque haeret, refuses and abides by his purpose, V.