abnutivus
abnūtīvus, a, um [abnuo],
- = negativus; hence subst.: abnūtīvum, i, n., a denying, refusal, Dig. 45, 1, 83; cf. Abnutivum: ἀπωμοτικόν, Gloss.
abnūtīvus, a, um (abnuo), ablehnend, verneinend, Spät.
abnūtīvus, a, um, négatif : Dig.