abnormis
abnormis, deviating from rule, irregular
ab-normis, e, adj. [norma, v. ab, III. 1.],
- deviating or departing from a fixed rule, irregular, abnormal: abnormis sapiens, Hor. S. 2, 2, 3 (i. e. qui in nullius verba juravit, belongs to no distinct sect or party, cf. Cic. Lael. 5, 18: ad istorum normam sapientes).
ab-normis, e (ab u. norma), von der Regel abgehend, sapiens, ein nicht schulgerechter, einer, der nicht studiert hat, Hor. sat. 2, 2, 3 (vgl. Cic. de amic. 18).
withouten rewle , ~is, anormulus
abnormis, (16) e, (ab et norma), qui nʼest pas conforme à la règle : Hor. S. 2, 2, 3 [= en dehors de toute école philosophique].
Enormis, Inormis, qui non est rectus, extra normam,
Normis, seu
Normalis: nam sic legendum in veteri Fragmento Agrimensorum contendit Salmasius, pro
enormis, Gloss. Græc. Lat.
Abnormis, enormis. Horat. sat. 2. libri 2. v. 3 :
Rusticus Abnormis sapiens.Utitur etiam Apuleius. Baldricus in Chron. Camerac. lib. 3. cap. 1 :
Cum suas opes intactas reliquerit, Episcopales vero Abnormi effusione consumpserit.Vide Inormis.
abnōrmis e, adj.
- ab+norma, deviating from rule, irregular(once): abnormis sapiens crassāque Minervā, i. e. of no school, H.