abnegatio
abnĕgātĭo, ōnis, f. [abnego],
- a denying, denial (late Lat.), Arn. 1, p. 18.
abnegātio, ōnis, f. (abnego), das Ableugnen, die Verneinung (Ggstz. confessio, assertio), Spät.
fur, postquam est in vinculis regis, non habet hanc ~onem [(AS: ]swicne
consilium ~onis [sc. matrimonii ] hujusmodi ‥ clara ‥ voce per omnia exequebatur
secuti sunt episcopi ‥ penitentiam ‥ agentes pro culpa sue ~onis quam ‥ fecerant
per ~onem domini sui homagium et vinculum fidelitatis infringit
tres [Templarii ] deposuerunt se fore receptos cum ~one Christi et spuitione super crucem
vos [Judei ] propter ejus [Christi ] ~onem et occisionem fuistis et estis puniti graviter
fidei ~onem
monachalis in orando solitudo est ‥ mentis ‥ ab inutilibus cogitationibus segregatio, sui ipsius ~o et proprie voluntati renuntiatio et in solum Deum directa intentio
inter justum et injustum ‥ est aliquod medium, saltem per ~onem, quia actus aliarum virtutum et aliorum vitiorum ‥ nec sunt justi nec injusti
per ~onem extremorum
medium inter contraria duplex potest esse aut extremorum per participacionem vel per utriusque extremi ~onem
abnĕgātĭō, ōnis, f. , dénégation : Arn. 1, 32 || [gramm.] négation : [décad.].
Cessio alicujus juris vel prædii incurvatis digitis secundum morem Saxonicum... deinde cum manu et festuca more Francorum. Ita vetus instrum.