abnueo
ab-nŭĕo, v. abnuo.
ab-nueo, ēre, altlat. = abnuo (s. Diom. 382, 11), m. Infinit., certare, Enn. ann. 283: ex eo futurum abnuebunt, Enn. tr. 371 (284).
abnuĕō, ēre, c. abnuo [ Diom. 382, 11 ] : Enn. Scen. 279 ; Scen. 284.