abnuere

abnuere [CL] , to refuse. b (w. dat.). amnuere, refugere GlC A 520 (cf. ib. 72); ut ‥ pedum regulas propalare ‥ non ~as Aldh. PR 112; fratres ‥ qui prius ~erant ‥ ipsi petere coeperunt Bede HE III 11; utrumque [panem et caseum] ignorantes ~erunt Gir. TH III 26; ~o recipere munera tua G. S. Alb. I 127. b abnuit ille preci Wulf. Swith. II 319.