abnuo
abnuo, to refuse by a sign, deny, refuse, reject, decline
Frieze-Dennison Vergil
- I Lit.
- A In gen. (syn. recuso; opp. concedo), constr. absol., with the acc., the inf., quin, or de.
- α Absol.: non recuso, non abnuo, Cic. Mil. 36, 100; so Plaut. Capt. 3, 1, 21 (481); id. Truc. prol. 6; Hor. S. 2, 5, 52; Tac. A. 11, 12; id. Agr. 4 al.—
- β With acc. (in Cic. only with general objects, as quid, nihil): cum intellegas, quid quisque concedat, quid abnuat, Cic. Fin. 2, 1, 3: nihil umquam abnuit meo studio voluntas tua, refused, id. Fat. 2, 3; so, aliquid alicui: regi pacem neque abnuere neque pollicere, Sall. J. 47 fin.: alia (opp. probo), id. ib. 83 fin.: abnuere cognomen Bruti, Liv. 1, 56, 8: imperium, id. 3, 66, 3; cf.: imperium auspiciumque, to reject, id. 28, 27, 4: regulae rationem, Quint. 1, 6, 33: omen, Verg. A. 5, 531: aliquem comitem inceptis, Sil. 3, 110. —
- γ With inf.: certare abnueo, Enn. l.l.: nec abnuebant melioribus parere, Liv. 22, 13 fin.; so id. 22, 37, 4.—With acc. and inf.: aeternam sibi naturam abnuit esse, Lucr. 3, 641; cf.: abnueret a se commissum esse facinus, Cic. Leg. 1, 14, 40; and: haud equidem abnuo egregium ducem fuisse Alexandrum, Liv. 9, 17, 5; so id. 5, 33, 4; 30, 20, 6; Quint. 5, 8, 3; 6, 2, 11 (opp. concedo); Verg. A. 10, 8 al.; cf. also: manu abnuit quidquam opis in se esse, Liv. 36, 34, 6.—Impers.: nec abnuitur ita fuisse, Liv. 3, 72, 6. —*
- δ With quin: non abnuere se quin cuncta mala patefierent, Tac. A. 13, 14.— *
- ε With de: neque illi senatus de ullo negotio abnuere audebat, Sall. J. 84, 3.
- B Esp., abnuens, like the Gr. ἀπειπών, declining service, giving up (very rare): milites fessos itineris magnitudine et jam abnuentes omnia, Sall. J. 68, 3; cf.: fessos abnuentesque taedio et labore, declining the combat, Liv. 27, 49, 3.
- II Transf., of abstract subjects, not to admit of, to be unfavorable (poet. and in post-Aug. prose): quod spes abnuit, Tib. 4, 1, 25: quando impetus et subita belli locus abnueret, Tac. H. 5, 13: hoc videretur, nisi abnueret duritia, Plin. 37, 10, 54, § 145.
➳ arch. abnuont = abnuunt : Pl. Capt. 481 ; Truc. 6 || part. fut., abnuiturus Sall. H. 1, 50.
- 1. afgelasten (itt. annuo) [manu met de hand te kennen geven, dat niet (m. aci.)];
- 2. afwijzen, afslaan, weigeren, ontzeggen (= recusare) (abs.; m. de; acc.; inf.; aci.; non ~ quin); ➤ abnuente Tigrane tegen de wil v. Tigranes;
- 3. (v. soldaten) gehoorzaamheid weigeren, weigeren verder te vechten;
- 4. versmaden [pacem; omen];
- 5. betwisten, loochenen.
搖首不允。禁止。— ei rem vel de re 不許他那件亊。Abnuit locus impetus, et subita belli 此處 不容孟很攻。
Suggest a Translation
See an image
- to refuse by a sign, deny, refuse, reject, decline: plebs abnuit dilectum, L.: regi pacem, S.: nihil studio meo: imperium, refuse obedience to, L.: omen, not to accept, V.: linguam Romanam, disdain, Ta.: nec abnuerant melioribus parere, L.: abnuit Ampycides, denied (the story), O.: non recuso, non abnuo.—Praegn., to refuse a request; hence, to forbid: bello Italiam concurrere Teucris, V.: illi de ullo negotio, to deny him anything, S.—Fig., not to admit of, to be unfavorable to: quod spes abnuit, Tb.: quando impetūs et subita belli locus abnueret, Ta.
-
…restat quid habeo quod faciam pro tuis in me meritis nisi ut eam fortunam quaecumque erit tua ducam meam non abnuo, non recuso, vosque obsecro, iudices, ut vestra beneficia quae in me contulistis aut in huius salute…
Cicero, pro Milone
-
…sum eius oratione perpetua, tamen commodius, cum in rebus singulis insistas et intellegas quid quisque concedat, quid abnuat, ex rebus concessis concludi quod velis et ad exitum perveniri. cum enim fertur quasi torrens oratio, quamvis…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…malis, optio sit tua. Tum Hirtius Gratissumum, inquit, et tuorum omnium simile ; nihil enim umquam abnuit meo studio voluntas tua. Sed quoniam rhetorica mihi vestra sunt nota teque in iis et audivimus saepe et audiemus…
M. Tullius Cicero, De Fato
-
…nigram nox roscida metam stringebat, nec se thalamis Tithonia coniunx protulerat stabatque nitens in limine primo, cum minus abnuerit noctem desisse uiator quam coepisse diem consul carpebat iniquas, praegrediens signa ipsa, uias, omnisque ruebat mixtus eques…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905
-
…Agamemnon mei sciens minister fiat et fratri sciens Menelaus adsit, prolis incertae fides ex hoc petatur scelere si bella abnuunt et gerere nolunt odia. si patruum vocant. pater est, eatur. multa sed trepidus solet detegere vultus…
Seneca, Thyestes
-
…agmen repente inlatum in urbem attulit Antiates in armis esse Latinorumque populos iuuentutem suam summisisse ad id bellum, eo abnuentes publicum fuisse consilium quod non prohibitos tantummodo uoluntarios dicerent militare ubi uellent. desierant iam ulla contemni bella. itaque…
Livy, ab Urbe Condita
-
…scutorum exanguis aut laceros prosternerent multa cum strage. incesserat cunctatio, ni duces fesso militi et velut inritas exhortationes abnuenti Cremonam monstrassent. Hormine id ingenium, ut Messala tradit, an potior auctor sit C. Plinius, qui…
Tacitus, Historiae
-
…miserantibus artus, membra aliena fame lacerabant, esse parati et sua. quisnam hominum veniam dare quisve deorum ventribus abnueret dira atque inmania passis, et quibus illorum poterant ignoscere manes, quorum corporibus vescebantur melius nos Zenonis praecepta monent…
Juvenal, Satires