assuesco
assuesco, to accustom, habituate
Frieze-Dennison Vergil
Could not find adsuetae in Logeion dictionaries.
adsuetae Verb: perfect passive participle feminine dative singular, Verb: perfect passive participle feminine genitive singular, Verb: perfect passive participle feminine nominative plural, Verb: perfect passive participle feminine vocative plural of assuesco
- I In gen.; constr. usu. with abl. or inf.; after the Aug. per. also with ad, in with acc., or dat.
- α With abl. (a constr. unjustly censured by Wunder, Rhein. Mus. 1829, II. p. 288 sq. The idea of the ad, which would require the acc. or dat. case, is not, as at a later period, prominent in the word, but that of suesco; accordingly, pr., to adopt some custom, to addict or apply one's self to a custom or habit, to become accustomed to something; so that the abl. of specification, as in amore affici, pedibus laborare, etc., only designates more specifically the object which is the subject of that custom; cf. Gron. and Drak. ad Liv. 31, 35, 3; Kritz. ad Sall. C. 2, 9; Rudd. II. p. 137 sq.; Ramsh. p. 427; v. also assuefacio): homines labore adsiduo et cotidiano adsueti, Cic. de Or. 3, 15, 58; so, vicinitas non infuscata malevolentiā, non adsueta mendaciis, id. Planc. 9, 22: gens adsueta multo Venatu nemorum, Verg. A. 7, 746: Odrysius praedae assuetus amore, Ov. M. 13, 554: genus pugnae, quo adsuērant, Liv. 31, 35 Gron.: adsuetae sanguine et praedā aves, Flor. 1, 1, 7; 4, 12, 17: adsuetus imperio et inmoderatā licentiā militari, Just. 31, 1, 8: gentes alterius imperio ac nomine adsuetas, Curt. 6, 3, 8; Front. Princ. Hist. Fragm. 2, p. 341.—
- β With inf.: fremitum voce vincere, Cic. Fin. 5, 2, 5: votis jam nunc adsuesce vocari, Verg. G. 1, 42: adsueti muros defendere, id. A. 9, 511: Candida de nigris et de candentibus atra Qui facere adsuērat, Ov. M. 11, 315; 10, 533; id. Tr. 2, 504; id. M. 8, 335: adsuetus graecari, Hor. S. 2, 2, 11: auditor adsuevit jam exigere laetitiam, Tac. Or. 20; 34; id. H. 4, 34; Vell. 2, 33: (polypus) adsuetus exire e mari in lacus, Plin. 9, 30, 48, § 92: reliquas (legiones) in hiberna dimittere assuerat, Suet. Aug. 49.—
- γ With ad or in with acc.: uri adsuescere ad homines ne parvuli quidem possunt, Caes. B. G. 6, 28; Sall. H. Fragm. ap. Prisc. p. 707 P.: manus adsuetae ad sceptra, Sen. Troad. 152: jam inde a puero in omnia familiaria jura adsuetus, Liv. 24, 5; Flor. 4, 12, 43.—
- δ With dat.: mensae adsuetus erili, Verg. A. 7, 490: Adsuescent Latio Partha tropaea Jovi, Prop. 4, 3, 6: caritas ipsius soli, cui longo tempore adsuescitur, to which one is accustomed, Liv. 2, 1: ex more, cui adsuerunt, Quint. 4, 2, 29: ut quieti et otio per voluptates adsuescerent, Tac. Agr. 21: adsuetus expeditionibus miles, id. ib. 16: adsueti juventae Neronis, id. H. 1, 7: quo celerius (libri senatorum) rei publicae assuescerent, Suet. Aug. 38: Jurationi non adsuescat os tuum, Vulg. Eccli. 23, 9.—Acc. to a rare constr.,
- ε With acc. rei in the Gr. manner, εἴθισμαί τι: ne pueri, ne tanta animis adsuescite bella (for bellis), accustom not your minds to such great wars, Verg. A. 6, 833: Galli juxta invia ac devia adsueti, Liv. 21, 33: frigora atque inediam caelo solove adsuerunt, Tac. G. 4 Baumst.—
- ζ With gen.: Romanis Gallici tumultūs adsuetis, Liv. 38, 17.—
- II Esp.: alicui, in mal. part., Curt. 6, 5.— Hence, assŭētus (ads-), a, um, P. a., accustomed, customary, usual: Tempus et adsuetā ponere in arte juvat, Ov. P. 1, 5, 36: otium des corpori, adsueta vicis, Phaedr. 3, prol. 14: adsuetos potare fontes, Plin. 8, 43, 68, § 169: adsuetam sibi causam suscipit, Vell. 2, 120.—Hence with a comp. and abl.: longius adsueto lumina nostra vident, Ov. H. 6, 72: adsueto propior, Stat. Th. 12, 306.
- 1. wennen aan iets (m. abl.; ad; in m. acc.; dat.; acc.; inf.); ➤ homines labore assiduo et cotidiano assueti; non assuetae ad sceptra manus; gens umori et frigori assueta; bella assueti; assueti vinci; — pf. assuēvī ik ben gewend, ik ben gewoon;
- 2. wennen aan iem. (m. dat.; abl.; ad; inter se wennen aan elkaar) [assueti inter se hostes];
- 3. aan iem. gehecht raken (m. dat. of abl.); ➤ amici, quibus assueverat; II. tr. (poët.; postklass.) (= assuefacio) iem. doen wennen aan iets (m. dat.; abl.; in m. acc.; inf.); / assuētus, a, um (a) gewend aan; (b) bekend, vertrouwd [longius assueto verder dan gewoonlijk].
習。非理之交。— bellis vel bella 習熟戰陣。— ei 與之苟合。— mentem 演習明悟。
Suggest a Translation
See an image
- to accustom, habituate: pluribus mentem, H.: animis bella, make familiar, V.: caritas, cui adsuescitur, one becomes accustomed, L.—P. pass., habituated, accustomed: mensae erili, V.: homines labore adsiduo adsueti: praedae adsuetus amore, O.: Romanis Gallici tumultūs adsuetis, L.: invia ac devia adsueti, L.: in omnia iura adsuetus, L.: muros defendere, V.: Graecari, H.—Intrans, to become accustomed: ad homines, Cs.: fremitum voce vincere: votis vocari, V.: demittere se, O.: quieti et otio, Ta.: genus pugnae, quo adsuerant, L.: sic adsuevi.
-
…multas laudando, Basse, puellas mutatum domina cogis abire mea quid me non pateris vitae quodcumque sequetur hoc magis assueto ducere servitio tu licet Antiopae formam Nycteidos, et tu Spartanae referas laudibus Hermionae, et quascumque tulit formosi temporis…
Propertius, Elegies
-
…, et nullo vacuus tempore defit Amor. hoc, moneo, vitate malum sua quemque moretur cura, neque assueto mutet amore locum. quod si quis monitis tardas adverterit auris, heu referet quanto verba dolore mea Quid iuvat…
Propertius, Elegies
-
…quam multa ex uno verbo tuo te adversus me omnia audere gratum est ; ego servo et servabo sic enim adsuevi Platonis verecundiam. itaque tectis verbis ea ad te scripsi, quae apertissimis agunt Stoici ; sed illi etiam crepitus…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…esse datum dicit ad bellum, ut efficeret oratorem verborum actoremque rerum. Sed ut homines labore adsiduo et cotidiano adsueti, cum tempestatis causa opere prohibentur, ad pilam se aut ad talos aut ad tesseras conferunt aut etiam novum…
Cicero, de Oratore
-
…legatus, saepe vidi. Ergo ille Indus aut Poenus unam coercet beluam, et eam docilem et humanis moribus adsuetam ; at vero ea, quae latet in animis hominum quaeque pars animi mens vocatur, non unam aut facilem…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…idem ex aeternis tenebris contingeret ut subito lucem aspiceremus, quaenam species caeli videretur sed adsiduitate cotidiana et consuetudine oculorum adsuescunt animi, neque admirantur neque requirunt rationes earum rerum quas semper vident, proinde quasi novitas nos magis quam magnitudo…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…plura, si vita suppetet ; et tamen, qui diligenter haec, quae de philosophia litteris mandamus, legere assueverit, iudicabit nulla ad legendum his esse potiora. quid est enim in vita tantopere quaerendum quam cum omnia in…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…finitimi Atinatibus. laudanda est vel etiam amanda vicinitas retinens veterem illum offici morem, non infuscata malivolentia, non adsueta mendaciis, non fucosa, non fallax, non erudita artificio simulationis vel suburbano vel etiam urbano. nemo Arpinas…
Cicero, pro Plancio
-
…quaerere, qui in Phalericum etiam descenderim, quo in loco ad fluctum aiunt declamare solitum Demosthenem, ut fremitum assuesceret voce vincere. modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. quamquam id…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…, et ad similitudines istas usus adhibendus est ut mater geminos. internoscit consuetudine oculorum, sic tu internosces si adsueveris. videsne ut in proverbio sit ovorum inter se similitudo tamen hoc accepimus, Deli fuisse complures salvis rebus illis…
M. Tullius Cicero, Lucullus