adventor
adventor, ōris, m. [advenio], one that arrives, a guest, visitor.
- I In gen., Plaut. As. 2, 2, 92 (348).—So in two inscriptions, Orell. 2287, and Grut. 444, 8; cf. Barth. Adv. p. 1487.—
- II Esp., one that comes to a pothouse, visitor, customer, Plaut. Truc. 1, 2, 2 (96): adventores meos non incuses, id. ib. 2, 7, 55 (605), etc.; so Ap. Met. 10, 21, 8.
adventor, ōris, m. (advenio), der Ankömmling, Fremde, Prisc. 1, 45. Corp. inscr. Lat. 14, 2979 u.ö. – bes. der Gast, der Besucher einer Garküche, einer Buhle, Plaut. asin. 359 u.a. Apul. met. 1, 9; 10, 21 (u. dazu Hildebr.). – ➳ arch. arventores, Prisc. 1, 45.
adventŏr, (16) ōris, m. (advenio) ¶ 1 celui qui vient faire visite, client : [dʼune courtisane] Pl. Truc. 616 ; Apul. M. 10, 21 ; [dʼun cabaretier] Apul. M. 1, 19 ¶ 2 visiteur, étranger : Pl. As. 359.
➳ arch. arventores Prisc. Gramm. 1, 45.
Aurunceius Cotta, colonis, incolis, hospitibus,Vita S. Afræ :Adventoribus , servisque eorum, lavationem ex sua pecunia gratuitam in perpetuum dedit.
Videns honestos viros, existimansVide Juretum ad Symmachi lib. 1. Epist. 41. Utitur Plautus. In Gloss. Græc. Lat.Adventores impudicos, paravit cœnam, etc.