ambigo

ambigo, to go about, go around, avoid

Could not find ambigentem in Logeion dictionaries.

ambigentem Verb: present active participle feminine accusative singular, Verb: present active participle masculine accusative singular of ambigo

See ambigentem in Morpho

amb-ĭgo, ĕre (perf. tense not used), v. n. [ago].

I Lit., to go about or around: ambigens patriam et declinans, Tac. A. 6, 15fin. —
II Trop., to wander about; to waver, hesitate, be undecided, to doubt, be in suspense (syn. dubito; class., but mostly in prose).—In this sense in Cic. either impers. or pass.
- - - a Impers.: Quale quid sit, ambigitur, is uncertain, Cic. de Or. 2, 26: omnis res eandem habet naturam ambigendi, de quā disceptari potest, i.e. admits of arguments for and against, id. ib. 3, 29: ambigitur, quotiens uter utro sit prior, Hor. Ep. 2, 1, 55: de nomine ipso ambigi video, Plin. 33, 1, 4, § 10: adspici aliquando eam volucrem, non ambigitur, it cannot be doubted, Tac. A. 6, 28.—
    - b Personal: cui rei primum occurreret, ambigebat, Just. 29, 4: Alexandrum regnum Asiae occupaturum haud ambigere, Curt. 3, 3; Tac. A. 12, 65: causa, de quā tu ambigis, Gell. 14, 2: ambigebant de illis, Vulg. Act. 5, 24.—
    - c Pass.: ambigitur status, in quo etc., Lucr. 3, 1074: in eo jure, quod ambigitur inter peritissimos, of which there is a doubt, Cic. de Or. 1, 57; 2, 24: in eis causis, quae propter scriptum ambiguntur, id. ib. 2, 26.—
III Transf.
- A To argue, debate about something: ut inter eos, qui ambigunt, conveniat, quid sit id, de quo agatur, Cic. Fin. 2, 2: ambigere de vero, id. Or. 36.—
- B To contend, dispute, wrangle, etc.: vicini nostri ambigunt de finibus, * Ter. Heaut. 499: ambigunt agnati cum eo, qui est heres, Cic. Inv. 2, 42: de fundo, id. Caecin. 8: de hereditate, id. Verr. 2, 1, 45: de regno, Liv. 40, 15.

amb-igo, ere (amb u. ago), etwas nach zwei Seiten hin treiben, nur übtr. = über etwas von zwei Seiten denken, d.i. uneins sein, I) mit einem andern, 1) über etwas zweierlei od. entgegengesetzter Ansicht sein, Zweifel erheben, Anstand nehmen, streiten, etw. bezweifeln, bestreiten, u. bes. im Passiv = zweifelhaft od. streitig sein, dem Zweifel od. Anstand od. Streit unterliegen, a) aktiv: haud ambigam, hicine fuerit Ascanius, an maior quam hic, will es unentschieden lassen, Liv.: de quo si quis ambiget, Vell.: de hoc, utrum imperaverit, scriptores inter se ambigunt, Treb. Poll. – gew. b) passiv: α) pers.: temporis aeterni, non unius horae ambigitur status, um die ewige Zeit, nicht um einige wenige Stunden handelt es sich, Lucr.: ius quod ambigitur inter peritissimos, Cic.: quamquam apud quosdam ambigitur, obgleich es von einigen bezweifelt wird, Vell.: ex contrariis scriptis si quid ambigitur, Cic.: in iis causis, quae propter scriptum ambiguntur, Cic.: id ambigitur, belline... an etc., Liv.: omnis res eandem habet naturam ambigendi, erfordert immer gleiche Behandlung beim Disputieren für u. wider, Cic. de or. 3, 111. – bes. β) impers., m. folg. de alqa re, od. m. indir. Frage- od. Infinitivsätzen u. bei vorhergeh. Negat. auch m. folg. Acc. u. Infin. od. m. folg. quin u. Konj., cum de vero ambigetur, Cic.: quid sit, de quo conveniat, quid, de quo ambigatur, Quint.: id, de quo verbis ambigebatur, Liv. – id cum inter omnes constet, eo magis miror ambigi, quānam Hannibal Alpes transierit, Liv.: ambigitur quoties, uter utro sit prior, Hor.: haec impulerint illum ad regni cupiditatem, an tantum suspectum fecerint ambigi potest, Curt.: tria an plura sint ambigitur, Quint.; vgl. ambigitur quid enim? (worüber ist denn Streit?) Castor sciat an Dolichos plus, Hor. – m. Acc. u. Infin., aspici aliquando eam volucrem non ambigitur, darüber herrscht kein Zweifel, Tac. ann. 6, 28 (u. so Tac. ann. 11, 4; 12, 65; hist. 4, 49. Amm. 17, 5, 14). – neque ambigitur, quin Brutus pessimo publico id facturus fuerit, Liv. 2, 1, 3. – 2) über ein (an sich wohl strittiges oder zweifelhaftes) Recht oder Besitztum Anstand nehmen, rechten, streiten, zunächst mit Worten, bes. vor Gericht, ambigendi causa, der Streitpunkt, Cic.: ii, qui ambigunt, die streitenden Parteien, Cic.: amb. cum eo, qui heres est, Cic.: de finibus, Ter.: de hereditate, Cic.: de agro, Liv. epit.: de parte finium cum vicino, Tac.: de regno, Liv.: de regni certamine, Liv. – II) mit sich selbst uneins sein = über etw. in Zweifel-, unentschieden-, unschlüssig-, ungewiß sein, schwanken, (Alexandrum) regnum Asiae occupaturum esse haud ambigere, Curt.: quaenam post Augustum militiae condicio, ambigentes, die in zweifelnder Besorgnis lebten, Tac.: in hac causa, de qua tu ambigis, Gell.: ambigebant de illis (darüber), quidnam fieret, Vulg.

…Sicilia de hereditatum possessionibus dandis edixit idem quod omnes Romae praeter istum. ex EDICTO SICILIENSI. SI DE HEREDITATE AMBIGITVR. ac, per deos immortalis quid est quod de hoc dici possit iterum enim iam quaero abs te ,…

Cicero, in Verrem
…scriptum, quodcumque defendemus, suppleatur ; ita fit, ut unum genus in eis causis, quae propter scriptum ambiguntur, relinquatur, si est scriptum aliquid ambigue. Ambiguorum autem cum plura genera sunt, quae mihi videntur ei…

Cicero, de Oratore
…, ante enim praeterlabitur, quam percepta est. Sed in eo genere, in quo quale sit quid, ambigitur, exsistit etiam ex scripti interpretatione saepe contentio, in quo nulla potest esse nisi ex ambiguo controversia ; nam…

Cicero, de Oratore
…totam perscribit, ius, consuetudinem, aequitatem, edicta omnium neglegit. EX EDICTO VRBANO. Sl DE HEREDITATE AMBIGITVR Sl POSSESSOR SPONSIONEM NON FACIE T. Iam qui id ad praetorem, uter possessor sit nonne id quaeri oportet…

Cicero, in Verrem
…. sic igitur instructus veniet ad causas, quarum habebit genera primum ipsa cognita. Erit enim ei perspectum nihil ambigi posse in quo non aut res controversiam faciat aut verba res aut de vero aut de recto aut de nomine…

M. Tullius Cicero, Orator
…posse. Sequitur is locus, qui constat ex eis rebus quae quodam modo adfectae sunt ad id de quo ambigitur ; quem modo dixi in plures partes distributum. Cuius est primus locus ex coniugatione, quam Graeci συζυγίαν vocant…

M. Tullius Cicero, Topica
…eam vim habere atque id esse quod adversarius criminetur, aut, si neque de facto neque de facti appellatione ambigi potest, id quod arguare neges tale esse quale ille dicat et rectum esse quod feceris concedendumve defendas. ita…

M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
…cogitandum, aliud ad dicendum putarent. Cum rem penitus causamque cognovi, statim occurrit animo, quae sit causa ambigendi ; nihil est enim, quod inter homines ambigatur, sive ex crimine causa constat, ut facinoris, sive…

Cicero, de Oratore
…docentur et via primum constituendum est quid quidque sit nisi enim inter eos qui disceptant convenit quid sit illud quod ambigitur, nec recte disseri umquam nec ad exitum perveniri potest, explicanda est saepe verbis mens nostra de quaque re…

M. Tullius Cicero, Orator
…non minus nosse debeant, tum illud est frequentissimum in omni consuetudine vel sermonis vel scripti, cum idcirco aliquid ambigitur, quod aut verbum aut verba sint praetermissa. Iterum autem peccant, cum genus hoc causarum, quod in…

Cicero, de Oratore

Menu

Word wheel

ambigo

Saved

Recent