animula
animula, a breeze. a bit of life
ănĭmŭla, ae, f. dim. [anima],
- a little soul, life: aegra et saucia, Auct. ap. Gell. 19, 11, 4 (Hertz, anima): mulierculae, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 11: vagula, blandula, etc., Hadr. Imp. ap. Spart. Hadr. 25; so Inscr. Orell. 2579 and 4761; Cic. Att. 9, 7.
1. animula, ae, f. (Demin. v. anima), I) das Seelchen, die liebe od. (im üblen Sinne) böse Seele, unius mulierculae, Serv. Sulp. in Cic. ep. 4, 5, 4: avipedis leporis, Seren. b. Mart. Cap. 5. § 518: an. vagula, blandula, Hadr. b. Spart. Hadr. 25, 9: innocua, Corp. inscr. Lat. 6, 10192: innocentissima, Corp. inscr. Lat. 5, 4712, 6: Plur., Augustin. de civ. dei 19, 12, 3 (v. den Seelen kleiner Wesen): elicere animulas noxias (die bösen Geister), Amm. 28, 1, 7. – II) etwas Leben, attulit tuas litteras; quae mihi quiddam quasi animulae instillarunt, der hat meine Lebensgeister wieder ein bißchen aufgefrischt, Cic. ad Att. 9, 7, 1.
pro redemptione ~ae meae
muliebribus modis ‥ stupentes ~as emollire nituntur
sequere, o ~a mea, sequere hunc solem
†animalus,fifaldae
2 ănĭmŭla, æ, f. (dimin. de anima ), petite âme : Sulp. Ruf. d. Cic. Fam. 4, 5, 4 || quæ (litteræ) mihi quiddam quasi animulæ instillarunt Cic. Att. 9, 7, 1, (une lettre) qui a fait pénétrer en moi comme un petit souffle de vie.
- 1. zieltje;
- 2. een beetje leven.
animula ae, f dim.
- anima, a breeze.—A bit of life: mihi quidquam animulae instillare.