appetitio
appetitio, a grasping at
appĕtītĭo (adp-), ōnis, f. [appeto], * a grasping at something, a reaching after.
- I Lit.: adpetitio solis, Cic. Div. 1, 23, 46.—
- II Trop.
- A In gen., a passionate longing or striving for something, strong desire or inclination (most freq. in Cic.): aliter adpetitio (eam enim esse volumus ὁρμήν), quā ad agendum impellimur et id adpetimus, quod est visum, moveri non potest, Cic. Ac. 2 (Luc.), 8, 24; so id. Fin. 3, 7, 23; id. N. D. 3, 13, 33: alieni, id. Off. 3, 6, 30: societatis, Sen. Ep. 9.—*
- B Esp., a desire for food, an appetite (cf. abstinentia), Gell. 16, 3, 2.
appetītio, ōnis, f. (appeto), I) das Greifen nach etw., Cic. de div. 1, 46. – II) übtr., das Begehren, Verlangen, der Trieb, die Neigung, das Trachten nach etw., nam aliter appetitio (eam enim esse volumus ὁρμήν)... moveri non potest, Cic.: praeterea nullum potest esse animal, in quo non et appetitio (Neigung) sit et declinatio (Abneigung) naturalis, Cic. – Plur. appetitiones, quas illi ὁρμὰς nominant, Cic. de off. 2, 18: appetitiones (Neigungen), Ggstz. declinationes (Abneigungen, Widerwillen), Gell. 14, 1, 29. – m. Genet., alieni, Cic.: principatus, Cic.: societatis, Sen. – im Zshg. = die Eßbegierde, der Appetit, Gell. 16, 3, 2.
mysticum thymiama tanta inhibetur districtione ne fiat in usus humanos perversum ad ~ones temporalium
appĕtītĭō (13) ( adp- ), ōnis, f. (appeto), ¶ 1 action de chercher à atteindre, désir : principatus Cic. Off. 1, 13.désir dʼavoir la primauté, cf. Tusc. 4, 12 ; 4, 34 || désir passionné, convoitise : alieni Cic. Off. 3, 30, convoitise du bien dʼautrui ¶ 2 penchant naturel [appetitio ou appetitio animi, grec ὁρμή] : Cic. Fin. 3, 23 ; Ac. 2, 24, etc. || pl., Nat. 2, 58 ; Off. 2, 18 ; Tusc. 4, 22.etc.
- 1. het grijpen naar (m. gen.) [solis];
- 2. het streven, het verlangen (naar: gen.) [laudis].
appetītiō (adp-) ōnis, f
- appeto, a grasping at: solis.—Fig., an earnest longing, desire, strong inclination: naturalis: principatūs.