appetibilis
appĕtībĭlis (adp-), e, adj. [appeto],
- worthy of desire, desirable (post-class.), Ap. Dogm. Plat. 2, p. 19; Macr. S. 1, 1.
appetibilis, e (appeto), begehrenswert, Hier. ep. 123, 2 u.a. Eccl.
in habitu, quem oculis intuentium preferebat, et decens et ~is compositio inerat
quanto ‥ solicitudine ~ior est tranquillitas
reprobis, ut debita sibi diutius differant, ~is est longevitas
posite sunt virtutes naturales in membris generativis cum delectatione nimia et sapore ~i ut vigeat appetitus
divitiarum ‥ possessio ‥, cum sit ~is secundum naturam corruptam viventibus
quid ‥ plus ~e quam habere vitam eternam?
quis ‥ dubitabit terminum vie, ad quam attenditur, esse ~iorem quam ipsain viam?
vindicta, cujus precipue sancti illi ~es esse videntur
appĕtĭbĭlĭs, e (appeto), désirable : Apul. Plat. 2, 13.