appetitor
appĕtītor (adp-), ōris, m. [appeto],
- one that strives or longs for something (eccl. and late Lat.): alienorum, Vulg. 1 Pet. 4, 15; boni linteaminis, Lampr. Alex. Sev. 40; so Amm.25, 5; Arn. 4, p. 136.
appetītor, ōris, m. (appeto), der nach etw. trachtet, begehrlich ist, m. Genet., Amm. 25, 4, 18 u. Eccl.
~or honesti, turpitudinis execrator
ut ~ores mali pravas actiones nequaquam exercere praesumant
Aidanus, ~or silentii et sancte paupertatis
vir mollis et thalamorum magis quam militie ~or
vir docilis ‥ et litteralis eruditionis ~or
Henricus ‥, justus regni Anglorum heres et ~or, ‥ Angliam advenit
inter quamplures curie [Henrici I ] ~ores ‥ Majoris Monasterii abbas ‥ advenit
appĕtītŏr, ōris, m. , qui désire ardemment : P. Fest. 90 ; Eccl.