appetens
appetens, striving after, eager for, desirous of
appĕtens (adp-), entis, v. appeto, P. a.
appetēns, entis, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. appeto), trachtend, strebend, begierig nach etw., m. folg. Genet., I) im allg.: appetens gloriae atque avidus laudis, Cic.: app. edendi, Gell.: alieni appetens, Cic. u. (Ggstz. sui profusus) Sall.: appotentior famae, Tac.: nihil est appetentius similium sui, nihil rapacius quam natura, Cic.: studiosissimus appetentissimusque honestatis, Cic.: homo tui appetentissimus, Cic. – II) insbes., begierig nach Geld, begehrlich = habsüchtig, homo non cupidus neque appetens, Cic.: gratus animus, non appetens, Cic.
appĕtēns (12) ( adp- ), tis, ¶ 1 part. de appeto ¶ 2 adjt a) [abst ] convoiteux, qui a des désirs (avide, ambitieux, etc.): Cic. Agr. 2, 20 ; de Or. 2, 182 ; Tusc. 3, 17 ; b) [avec gén.] avide de, qui recherche : gloriæ Cic. Pomp. 7, épris de gloire ; alieni Cic. de Or. 2, 135, convoiteux du bien dʼautrui || nihil est adpetentius similium sui Cic. Læl. 50, rien nʼest plus à la recherche de tout ce qui lui ressemble || adpetentissimus honestatis Cic. Tusc. 2, 58, le plus épris de lʼhonnête.
appetēns (ad-p-) entis, adj.with comp.and sup.
- P. of appeto, striving after, eager for, desirous of: gloriae: alieni, S.: nihil est appetentius similium sui: appetentissimi honestatis. — Esp., absol, grasping, avaricious: homo.