appeto
appeto, to strive for, reach after, grasp at
the soul always attempts to do something
desirous of another’s property
- I Lit.
- A In gen.: solem manibus adpetere, Cic. Div. 1, 23, 46; so id. ib. 2, 41: placentam, Plin. 7, 53, 54, § 183; so, adpetere manum osculis, to seize upon the hand with kisses, i. e. in order to kiss it, Plin. 11, 45, 103, § 250; hence, appeti, of old men whose hands one seizes and kisses: haec enim ipsa sunt honorabilia, salutari, adpeti, decedi, adsurgi, etc., Cic. Sen. 18, 63; hence (like accedere), to go or come somewhere, to approach, arrive at: urbem, Suet. Caes. 42.— Of things without life: mare terram adpetens, pressing or rushing on, Cic. N. D. 2, 39, 100: crescebat interim urbs, munitionibus alia atque alia adpetendo loca, by continually advancing farther, Liv. 1, 8: Thule, quam hactenus nix et hiems adpetebat, only snow and frost had approached, Tac. Agr. 10.—
- B Esp., to attack, to fall or seize upon, assault, assail (syn.: peto, adgredior, adorior, invado): lapidibus appetere, Cic. Dom. 5, 13: ferro atque insidiis, id. Rosc. Am. 11, 30; id. Planc. 29 fin.: umerum gladio, Caes. B. C. 2, 35; Liv. 7, 26: aquila aquaticas aves adpetit, Plin. 10, 3, 3, § 9: morsu, Tac. H. 4, 42; Dig. 38, 2, 14; 48, 5, 27 al.—Trop.: ignominiis omnibus appetitis, Cic. Quint. 31, 98: me amor appetit, Plaut. Cist. 2, 1, 8 (210): (uxor) falsā suspitione appetitur, Vulg. Num. 5, 14.—
- C Trop., to strive after earnestly, to desire eagerly, to long for (syn.: peto, cupio, expeto; opp. declino, aspernor; v. infra): aliut in dies magis adpetitur, * Lucr. 5, 1279: ut bona naturā adpetimus, sic a malis naturā declinamus, Cic. Tusc. 4, 6, 13; cf. id. N. D. 3, 13, 33: idem non modo non recusem, sed appetam etiam atque deposcam, id. Phil. 3, 14: inimicitias potentium appetere, id. Mil. 36; so id. Rosc. Am. 18; id. Verr. 2, 5, 2; id. Agr. 2, 23: alterum esse adpetendum, alterum aspernandum, id. Fin. 1, 9, 31 al.: amicitiam, Caes. B. G. 1, 40: adulescentium familiaritates, Sall. C. 14, 5: hereditates, Suet. Aug. 60: divitias, Vulg. Sap. 8, 5; ib. 1 Tim. 6, 10: nihil ornamentorum, Suet. Vesp. 12 al.: alienum, Phaedr. 1, 4, 1: nec abnuendum imperium nec adpetendum, Sen. Thyest. 472 et saep.—Also of food, to have an appetite for (cf. appetitio, II. B.): appetitur vilis oliva, Mart. 9, 27: pisciculos minutos, caseum, Suet. Aug. 76.—Constr. with inf. as object: ut adpetat animus agere semper aliquid, Cic. Fin. 5, 20, 55; Stat. Th. 1, 234; Pall. 10, 13, 2.—
- II Neutr., to draw on or nigh, to approach, be at hand (only of time and things having relation to it; syn.: venio, advenio, adpropinquo, adsum): cum appetit meridies, Plaut. Most. 3, 1, 116 (647): dies adpetebat, Caes. B. G. 6, 35: nox jam adpetebat, Liv. 8, 38; so id. 5, 44; 10, 42: tempus anni, id. 34, 13; so id. 22, 1; 29, 10 al.: lux, Tac. A. 4, 51 al.: partitudo cui appetit, Plaut. Aul. 1, 1, 36 (75): consularia comitia adpetebant, Liv. 41, 28: adpetit finis, Sen. Cons. ad Marc. 23 fin.— Hence, appĕtens (adp-), entis, P. a. (acc. to II.); pr. striving passionately after something; hence,
- A In gen., desirous of, eager for; constr. with gen.: appetens gloriae atque avidus laudis, Cic. Imp. Pomp. 3: nihil est adpetentius similium sui, id. Lael. 14, 50: studiosissimi adpetentissimique honestatis, id. Tusc. 2, 24, 58; so Sall. C. 5, 4; id. J. 7, 1; Plin. 31, 6, 36, § 69: turbidi et negotiorum adpetentes, Tac. A. 14, 57; id. H. 1, 49; 3, 39; 4, 6; 4, 83; Gell. 16, 3.—
- B Esp., eager for money (cf. abundans), avaricious: homo non cupidus neque appetens, Cic. Agr. 2, 8: grati animi, non appetentis, non avidi signa, id. de Or. 2, 43, 182.—Adv.: appĕtenter (adp-), eagerly, in a grasping spirit or manner: ne cupide quid agerent, ne adpetenter, Cic. Off. 1, 10, 33; Ap. Met. 7, 11, 15 Elm.—Comp. and sup. not used.
- he that strives eagerly for a thing, Laber. ap. Non. p. 74, 8 (Com. Rel. p. 251 Rib.).
I intr. [en parl. du temps] approcher : dies adpetebat septimus Cæs. G. 6, 35, 1, le septième jour approchait ; cum lux adpeteret Cæs. G. 7, 82, 2, comme le jour approchait, cf. Pl. Most. 651 ; Cato Agr. 84 ; Liv. 22, 1, 1 ; 25, 2, 3 ; 38, 40, 15, etc.; Tac. Agr. 10 ; H. 2, 19, etc. ; Curt. 7, 8, 3, etc.
II tr., chercher à atteindre : ¶ 1 mare terram appetens Cic. Nat. 2, 100, la mer gagnant la terre ; [fig.] crescebat urbs munitionibus alia atque alia adpetendo loca Liv. 1, 8, 4, la ville sʼagrandissait, son enceinte gagnant chaque jour de nouveaux terrains ¶ 2 aliquem Cic. Fr. A 3, 1 ; Sen. Clem. 1, 25, 3 ; Curt. 8, 14, 40, attaquer, assaillir qqn ; lapidibus Cic. Domo 13, à coups de pierres ; humerum apertum gladio appetiit Cæs. C. 2, 35, 2, il lui porta un coup dʼépée du côté de son épaule découverte ; oculos hostis rostro et unguibus Liv. 7, 26, 5, attaquer du bec et des ongles les yeux de lʼennemi ; adpetitum morsu Pisonis caput Tac. H. 4, 42, la tête de Pison déchirée de morsures ; procul missilibus adpetebatur Curt. 6, 1, 15, de loin on le criblait de traits ; ignominiis adpetitus Cic. Quinct. 98, en butte aux opprobres || Europam Cic. ad Br. 7, 1, entreprendre qqch. contre lʼEurope ; Veios fata adpetebant Liv. 5, 19, 1, les destins fondaient sur Véies ¶ 3 mammas adpetunt Cic. Nat. 2, 128, [les petits animaux] vont prendre les mamelles de leurs mères ; ter Cyrum scribit adpetivisse (solem) manibus Cic. Div. 1, 47, il raconte que trois fois Cyrus chercha à saisir (le soleil) de ses mains [en songe] || aliquem, rechercher qqn [= chercher ses bonnes grâces, son amitié] : Cic. Fam. 15, 14, 6 ; Pis. 68 ; Q. Cic. Pet. 29 ; Liv. 7, 30, 5 ; 30, 14, 5 ; 39, 9, 6 ¶ 4 [fig.] chercher à atteindre qqch., désirer, convoiter : voluptatem Cic. Fin. 1, 30 ; amicitias Cic. Læl. 46 ; vacuitatem doloris Cic. Fin. 4, 36, rechercher le plaisir, les amitiés, lʼabsence de douleur ; regnum Cic. Læl. 36 ; CM 56, aspirer à la royauté || [avec inf.] : animus appetit agere semper aliquid Cic. Fin. 5, 55, lʼâme veut être toujours active ¶ 5 faire venir à soi : ut vocabulo ipso appetita religio externa declaretur Cic. Har. 24, en sorte que le nom lui-même montre que cʼest un culte étranger que nous avons fait venir à nous ; num ex eo bello partem aliquam laudis appetere conaris ? Cic. Verr. 2, 5, 5, essaies-tu de tirer à toi de cette guerre quelque part de gloire ? aliquid sibi de aliqua re Cic. de Or. 3, 128, tirer à soi qqch. de qqch. || [sens voisin du § 4] non alienam mihi laudem adpeto Cic. Verr. 2, 4, 80, je ne cherche pas à prendre pour moi (à accaparer) la gloire dʼautrui ; inimicitias potentium pro te appetivi Cic. Mil. 100, pour toi jʼai attiré sur moi la haine de gens puissants.
- 1. (a) grijpen [solem manibus]; (b) nastreven, begeren, trachten te verkrijgen, verlangen [regnum; societatem alcis; amicitiam populi Romani]; ➤ (m. inf.) appetit animus alqd agere semper;
- 2. (a) een plaats opzoeken, gaan naar; ➤ Europam ~; mare terram appetens naderend; (b) vijandel. afgaan op, aanvallen, bedreigen; ➤ alqm lapidibus ~; (metaf.) fata Veios appetebant hingen boven Veji; ignominiis omnibus appetitus;
- 3. (v. tijd) naderen, aanbreken; ➤ iam appetit meridies; tempus comitiorum appetebat; cum lux appeteret tegen het ochtendgloren.
欲。 嗜。近。攻。 — dexteram osculis 口親手。— illud 以手欲取物。
Suggest a Translation
See an image
- Trans, to strive for, reach after, grasp at: (solem) manibus: salutari, appeti: mare terram appetens: munitionibus loca, taking in, L.—Esp., to fall upon, attack, assault, assail: umerum gladio, Cs.: oculos rostro, L.: ferro corpora, V.: ignominiis.—Fig., to strive after, long for, desire, seek, court: populiR. amicitiam, Cs.: bona naturā: inimicitias potentiorum pro te: nihil sibi: agere aliquid. — Intrans, to draw nigh, approach, be at hand: dies appetebat, Cs.: nox, L.: fatum, Cu.
-
…. Si per populum Romanum stipendium remittatur et dediticii subtrahantur, non minus libenter sese recusaturum populi Romani amicitiam quam adpetierit. Quod multitudinem Germanorum in Galliam traducat, id se sui muniendi, non Galliae oppugnandae causa facere ; eius…
Julius Caesar, Gallic War
-
…honorifica in eos facta essent, ut omni tempore totius Galliae principatum Haedui tenuissent, prius etiam quam nostram amicitiam adpetissent. Populi Romani hanc esse consuetudinem, ut socios atque amicos non modo sui nihil deperdere, sed gratia ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…quam in partem aut quo consilio ducerentur sibi quaerendum aut cogitandum putarent. Ariovistum se consule cupidissime populi Romani amicitiam adpetisse ; cur hunc tam temere quisquam ab officio discessurum iudicaret Sibi quidem persuaderi cognitis suis postulatis atque aequitate condicionum perspecta…
Julius Caesar, Gallic War
-
…vacuus in amicitiam eius inciderat, cotidiano usu atque illecebris facile par similisque ceteris efficiebatur. Sed maxume adulescentium familiaritates adpetebat eorum animi molles etiam et fluxi dolis haud difficulter capiebantur. Nam ut cuiusque studium ex aetate flagrabat, aliis…
Sallust, Catilina
-
…saeclo. Passer, deliciae meae puellae, quicum ludere, quem in sinu tenere, cui primum digitum dare adpetenti et acris solet incitare morsus, cum desiderio meo nitenti carum nescio quid libet iocari et solaciolum sui doloris ,…
Catullus, Carmina
-
…quam quoiquam credibile est. Animus audax, subdolus, varius, quoius rei lubet simulator ac dissimulator, alieni appetens, sui profusus, ardens in cupiditatibus ; satis eloquentiae, sapientiae parum. Vastus animus immoderata, incredibilia ,…
Sallust, Catilina
-
…se amplissima, summo semper studio suscepturum et defensurum. quod quamquam intellego me cum multis esse facturum, tamen appetam huius rei principatum. Scr. Romae xiii K. bu a. ;,. M. CICERO…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…in iudicium vocavisset hic, si laborem fugeret, si obstrictus voluptatibus teneretur, hac in acie cotidie versaretur, appeteret inimicitias, in iudicium vocaret, subiret periculum capitis, ipse inspectante populo Romano tot iam mensis aut de salute…
Cicero, pro Caelio
-
…ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Simul atque natum animal est, gaudet voluptate et eam appetit ut bonum, aspernatur dolorem ut malum. De malis autem et bonis ab iis animalibus, quae nondum depravata…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…hic, ut ipse habeat quod non habet, quae dubia sunt per vos sancire volt et, cum plus appetat quam ipse Sulla, quibus rebus resisto, Sullanas res defendere ; me ; criminatur. habet agros…
Cicero, de Lege Agraria