appetitus
appetitus2, a longing, eager desire
appĕtītus (adp-), a, um, Part. of appeto.
appĕtītus (adp-), ūs, m. [appeto]. *
- An onset, attack, assault: reprimebat barbaricos appetitus, Amm.30, 5.—Far more freq.,
- II Trop.
- A A passionate, eager longing or desire for a thing (in the class. per. perh. only in Cic.): adpetitus voluptatis, Cic. Off. 1, 30, 105: sub te erit appetitus ejus, Vulg. Gen. 4, 7; ib. Ezech. 21, 16.—Hence, without gen.,
- B The power or faculty of desire: duplex est vis animorum atque naturae: una pars in adpetitu posita est, quae est ὁρμή Graece, quae hominem huc atque illuc rapit, altera in ratione, etc., Cic. Off. 1, 28, 101; so id. N. D. 2, 47, 122; id. Div. 1, 32.—
- C The passions, appetites: ut adpetitus rationi oboediant, Cic. Off. 1, 29, 102; so id. N. D. 2, 12, 34.
appetītus, ūs, m. (appeto), I) das Losgehen auf etw., der Angriff, Plur. bei Amm. 30, 5, 2. – II) übtr. das Begehren, Verlangen, der Trieb, das Trachten nach etwas, appetitus, quae est ὁρμή Graece, Cic.: perturbatio est appetitus vehementior, Cic. – m. Genet., unde oriantur rerum appetitus, Cic. de nat. deor. 2, 29: voluptatis, Cic.: alienae rei, Pacat.
duorum ‥ ad se invicem ~us
~us,gidsung
appetĭtus turpis lucri
pro ~u aeternorum bonorum liberius laborare
nec ipsi ~us ‥ justi vel injusti sunt per se considerati
cum sis ‥ curialis gratie appetitor, ~us hic ‥ celestis ‥ gratie fluenta siccavit
duplex est ~us: unus qui est in conjunctione convenientis et hic dicitur delectatio; alter qui est in separatione convenientis ‥ et hic dicitur tristitia
ceteris nobilibus ‥ indigne ferentibus tante promocionis ~um in viro tam mediocri
sine ~u et desiderio ad coitum
sine gravi pena, que multociens ‥ de cordibus audiencium ~um audiendi extinguit
orexis interpretatur ~us; unde †onorexia aba , quod est ‘sine’, etorexis , i. ‘stomachi ~u’
caninus ~us dicitur quia, sicut nunquam canis saciatur set continue comedit usque ad vomitum, ‥ sic faciunt isti
†cinorodoxa, i. gula canina, i. caninus ~us
1 appĕtītus ( adp- ), a, um, part. de appeto.
2 appĕtītŭs (12) ( adp- ), ūs, m. , ¶ 1 penchant naturel, instinct [appetitus ou appetitus animi, au sing. ou au pl., grec ὁρμή] : [chez les hommes] Cic. Fin. 2, 32 ; 5, 41 ; Off. 1, 101, etc.; Nat. 2, 34 ; [chez les animaux] Fin. 5, 42 ; Nat. 2, 122 ¶ 2 désir de qqch. [avec gén.] : Cic. Off. 1, 11 ; 1, 105 ; Tusc. 4, 62 ; (animalia) quæ habent suos impetus et rerum appetitus Cic. Off. 2, 11, (les animaux) qui ont leurs instincts et leurs désirs.
appetitus , us. m.
嗜。 慾。Contrahere vel continere vel remittere vel sedare appetitus 克私欲。自守。
Suggest a Translation
See an image
嗜。 慾。Contrahere vel continere vel remittere vel sedare appetitus 克私欲。自守。
Suggest a Translation
See an image
appetītus (adp-) (1)
- P. of appeto.
appetītus (adp-) (2) ūs, m
- appeto, a longing, eager desire: vehementior: voluptatis: ut appetitūs rationi oboediant, the appetites.