aveo
aveo, to wish for, long after, desire earnestly, crave
- to wish, desire earnestly, to long for, crave (syn.: volo, cupio): avere nihil aliud est quam cupere, Paul. ex Fest. p. 14 Müll.: ab ludis animus atque aures avent Avide exspectantes nuntium, Enn. ap. Varr. L. L. 6, § 70 (Trag. v. 70 Vahl.).—Constr. with inf., acc., and absol.
- α With inf.: te imitari aveo, Lucr. 3, 6: Illud in his quoque te rebus cognoscere avemus, id. 2, 216: res exponere, id. 4, 778: rationem reddere, id. 3, 259: discedere aventes, id. 4, 1203: Non est mihi tempus aventi Ponere signa novis praeceptis, Hor. S. 2, 4, 1; 2, 6, 99: propiusque accedere aventi figere pectora, Ov. M. 2, 503: valde aveo scire quid agas, Cic. Att. 1, 15; 2, 18; id. Fin. 2, 14, 46; id. Off. 1, 4, 13; id. Div. 1, 6, 11: Jam mens praetrepidans avet vagari, Cat. 46, 7: avet (ara) spargier agno, Hor. C. 4, 11, 7: ipsum L. Paulum omnium oculi conspicere urbem curru ingredientem avent, Liv. 45, 39, 8; 33, 32, 8; Col. 3, 21, 6: avebat animus antire statimque memorare exitus, Tac. A. 4, 71; 12, 36.—
- β With acc.: quia semper aves quod abest, praesentia temnis, Lucr. 3, 957; so id. 3, 1082; 3, 1083: parto, quod avebas, Hor. S. 1, 1, 94: aveo genus legationis ut, etc., Cic. Att. 15, 11 fin. (acc. to conj. of Gronov.; so B. and K.; v. Orell. ad h. l.); Sil. 9, 371.—
- γ Absol.: Et mora, quae fluvios passim refrenat aventes, which restrains the eager river, Lucr. 6, 531, where Lachm. and Munro read euntīs: Talem dira sibi scelerisque dolique ministram Quaerit avens, Val. Fl. 2, 123; Aur. Vict. Caes. 3.—
- II Avens = libens, Laev. ap. Gell. 19, 7.—ăventer, adv., eagerly, earnestly (post-class.), Sid. Ep. 2, 2; v. Amm.18, 5 and 19.
- I In gen., Hail! God bless thee, farewell! adieu (prob. not used by Cic.): Caesar simulatque, Have, mihi dixit, statim exposuit, i. e. had saluted me, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 16, 4: numquam dicis Ave, sed reddis etc., Mart. 3, 95, 1: Ave! gratiā plena, Dominus tecum! Vulg. Luc. 1, 28: Jesus occurrit illis dicens Avete! ib. Matt. 28, 9.— In mock homage (eccl. Lat.): dixit Ave! Rabbi, Vulg. Matt. 26, 49; 27, 29; ib. Marc. 15, 18; ib. Joan. 19, 3.—Haveto at the end of a letter, Cato ap. Sall. C. 35, 6; and Ave at the beginning, August. ap. Gell. 15, 7, 3: Marcus avere jubet, Mart. 3, 5, 10 al. —
- II Esp.
- A As a morning greeting (diff. from vale, a greeting at separating in the evening; cf. Suet. Galb. 4: ut liberti servique mane salvere, vesperi valere sibi singuli dicerent): et matutinum portat ineptus ave, Mart. 1, 56, 6; 1, 56, 109 fin.; 4, 79, 4; 7, 39, 2.—
- B As a farewell to the dead, = vale: Atque in perpetuom, frater, ave atque vale, *Cat. 101, 10; and so frequently in inscriptions, Inscr. Orell. 2663; 4732; 4734; 4735; 4742. But in Martial avere is distinguished, as a greeting to the living, from valere, a greeting to the dead: Jam satis est, Afer: non vis avere: vale! Mart. 9, 7, 4. And thus the ambiguity of avere in the anecdote in Suet. Claud. 21 is to be explained: Emissurus (Claudius) Fucinum lacum naumachiam ante commisit. Sed cum proclamantibus naumachiariis, Ave (farewell), Imperator, morituri te salutant: respondisset, Avete vos (i. e. as dying), neque post hanc vocem, quasi venia data (since they interpreted the exclamation as live!), quisquam dimicare vellet, etc.—
- C As a mere expression of goodwill (eccl. Lat.): nec Ave ei dixeritis, nor bid him God-speed, Vulg. 2 Joan. 10, 11.☞ As finite verb: aveo plane Imperator et avebo... cum is avere jubeat, qui jam fecit, ut averem, Mamert. Grat. Act. ad Julian.
➳ d. les mss confusion fréq. avec abeo et habeo.
➳.
Aueho, in Ekkeh. IV. Cas. S. Gall. cap. 3. Pertz. pag. 106. lin. 43.
- AV-, to wish for, long after, desire earnestly, crave: avens Ponere signa praeceptis, H.: propius accedere, O.: scire quid agas.—Of things: avet (ara) Spargier agno, H.: parto quod avebas, H.
- (haveō).
-
…. linquantur Phrygii, Catulle, campi Nicaeaeque ager uber aestuosae ad claras Asiae volemus urbes. iam mens praetrepidans avet vagari, iam laeti studio pedes vigescunt. o dulces comitum valete coetus, longe quos simul a domo profectos…
Catullus, Carmina
-
…te ; exspectamus. Scr. Romae vi K. Dec. a. . CICERO ATTICO SAL. avere te certo scio cum scire quid hic agatur tum mea a me scire, non quo certiora sint ea quae…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…, recipe te ad nos ad quod tempus confirmasti. cum illis tamen cum salvi venerint Romae vivere licebit. avere te scribis accipere aliquid a me litterarum. dedi ac multis quidem de rebus ἡμερολεγδὸν perscripta omnia ; sed ut…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…. In primisque hominis est propria veri inquisitio atque investigatio. Itaque cum sumus necessariis negotiis curisque vacui, tum avemus aliquid videre, audire, addiscere cognitionemque rerum aut occultarum aut admirabilium ad beate vivendum necessariam ducimus. Ex quo…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…clari, conscientia vero facti sui etiam beati. sed nos, nisi me fallit, iacebimus. itaque exire aveo ubi nec Pelopidarum, inquit. haud amo vel hos designatos qui etiam declamare me coegerunt, ut ne apud…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…ea duxit quam omnem pecuniam. ego a Curio tabulas accepi quas mecum porto. Hortensi legata cognovi. nunc aveo scire quid hominis sit et quarum rerum auctionem instituat. nescio enim cur, cum portam Flumentanam Caelius occuparit ,…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…Quinte, semper vaco ; hoc autem tempore, cum sit nihil aliud quod libenter agere possim, multo magis aveo audire de divinatione quid sentias. nihil, inquit, equidem novi, nec quod praeter ceteros ipse sentiam ;…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…. sed Brutum nostrum audio visum sub Lanuvio. ubi tandem est futurus nam cum reliqua tum de hoc scire aveo omnia. ego e Formiano exiens xvii Kal. ut inde altero die in Puteolanum scripsi haec. a Cicerone…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…Seius ambustus es minus moleste fero. Lucceius de Q. Cassio cur tam vehemens fuerit et quid actum sit aveo scire. ego cum Laodiceam venero, Quinto sororis tuae filio togam puram iubeor dare ; cui moderabor diligentius .…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…constituisse dicebat at ille legit aleatores, legit exsules, legit Graecos o consessum iudicum praeclarum o dignitatem consili admirandam avet animus apud consilium illud pro reo dicere Cydam ; amo ; Cretensem, portentum insulae, hominem audacissimum…
Cicero, Philippicae