cerritus
cerritus, crazed, frantic, mad
cerrītus, a, um, adj. [contr. from cĕrĕbrītus, from cerebrum; cf. cerebrosus],
- having a crazed brain, frantic, mad: cerritus furiosus, Fest. p. 54 Müll. (rare and only poet.), Plaut. Fragm. ap. Non. p. 44, 31; id. Am. 2, 2, 144 (776); id. Rud. 4, 3, 67 (1004); * Hor. S. 2, 3, 278.
cerrītus, a, um (Ceres, dh. ›von der Ceres besessen‹), hirnwütig, verrückt, närrisch im Kopfe, mit einem Sparren zu viel, Plaut. Amph. 776; Men. 890 u. rud. 1006. Hor. sat. 2, 3, 278. Cic. ad Att. 8, 5, 1. Suet. Aug. 87, 2. Mart. Cap. 5. § 509. Paul. ex Fest. 54, 14: Compar., numquam cerritior fuit, quam in hoc negotio, Cic. ad Att. 8, 5, 1: Plur. subst., cerrītī, Firm. math. 8, 20. p. 226, 13. – ➳ Haupt will (opusc. 2, 364) Cic. de fin. 2, 71 quod cerritissimum est lesen.
~us, furiosus
vertice cirritus, animo †cīritus habetur
cerrītus, (14) a, um (Ceres, Cerus), frénétique, possédé : Hor. S. 2, 3, 278 ; Pl. Amph. 776 ; nunquam cerritior fuit quam in hoc negotio Cic. Att. 8, 5, 1, jamais il nʼa été plus dément que dans cette affaire.
cerrītus
adj.,
- crazed, frantic, mad, H.