certatio
certatio, a competition, contest, strife, rivalry
certātĭo, ōnis, f. [2. certo], a contending, striving, a combat, strife, contest, etc. (in good prose, most freq. in Cic.).
- I Lit.
- A In gen.: jam ludi publici sint corporum certatione, cursu, etc., Cic. Leg. 2, 15, 38; cf. id. ib. 2, 9, 22; Ter. Ad. 212: certationes xysticorum, Suet. Aug. 45.—
- B Esp., a military contest, a fight (very rare), Sisenn. ap. Non. p. 196, 1.—
- II Trop.: Medea nequaquam istuc istac ibit: magna inest certatio, Enn. ap. Cic. N. D. 3, 25, 65 (Trag. Rel. v. 304 Vahl.): relinquitur non mihi cum Torquato sed virtuti cum voluptate certatio, Cic. Fin. 2, 14, 44: haec inter eos (amicos) fit honesta certatio, id. Lael. 9, 32: ingenia exercere certationibus, Vitr. 2, 1, 3.—Of a judicial contest: haec est iniqua certatio, Cic. Quint. 22, 73: non par, id. ib. 21, 68; hence: per populum multae poenae certatio esto, Lex ap. Cic. Leg. 3, 3, 6; Liv. 25, 4, 8.—So in the lang. of political life: certatio multae, a public discussion concerning a punishment to be inflicted, Cic. Leg. 3, 3, 6; Liv. 25, 4, 8 (cf. id. 25, 3, 13).
certātio, ōnis, f. (2. certo), I) der Streit, Kampf, Ter. adelph. 212. – insbes., a) Waffenkampf, Sisenn. 4. fr. 70 (bei Non. 196, 1). – b) Wettkampf bei öffentlichen Spielen, corporum, Cic. de legg. 2, 22 u. 38: xysticorum certationes, Suet. Aug. 45, 4: primum in certationem induci, den W. eröffnen, Vitr. 7. praef. § 6. – II) übtr.: 1) der Wettstreit, Kampf u. Streit in Worten u. Werken, a) übh.: magna inest certatio, Enn. fr.: mihi tecum par certatio non est, Cornif. rhet.: relinquitur non mihi cum Torquato, sed virtuti cum voluptate certatio, Cic.: Plur., certationes disputationesque, Gell. praef. § 19. – b) insbes., der Streit, die Verhandlung, Debatte vor Gericht, non fuisse Naevio parem certationem cum Alfeno, Cic. Quinct. 68: haec est iniqua certatio, non illa, quā tu contra Alfenum equitabas, ibid. 73. – u. als publiz. t. t.: c. multae poenae, die Verhandlung, Art Revision einer Geld-od. sonstigen Strafe vor dem Volke in den Tributkomitien (an die der von einem Magistrate mit einer Strafe Belegte provoziert hat), Cic. de legg. 3, 6: omittere multae certationem, Liv. 25, 4, 8. – 2) der Wettstreit, um es einem andern zuvorzutun, der Wetteifer, ambitio certationis, Vitr. 3. pr. § 3: c. honesta inter amicos, Cic. de amic. 32: Plur., ingenia exercere certationibus, Vitr. 2, 1, 3.
qualiter longa ~o pastoris et populi terminata esset
certātĭō, (14) ōnis, f. (certo), combat : Sisenna d. Non. 196, 1 || [en part.] lutte dans les jeux, au gymnase : corporum certatio Cic. Leg. 2, 38, lutte corps à corps || [fig.] lutte, débat : virtutis cum voluptate certatio Cic. Fin. 2, 44, conflit de la vertu et de la volupté || action, débat judiciaire : Cic. Quinct. 68 ; omissa multæ certatione Liv. 25, 4, 8, renonçant au débat sur lʼamende.
- 1. wedstrijd [corporum; xysticorum];
- 2. wedijver [honesta inter amicos]; ➤ ingenia exercere certationibus;
- 3. ruzie, geschil;
- 4. geschil, zitting, behandeling (voor het gerecht).
certatio , onis. f. et, v. certatus
See an image
See an image
certātiō ōnis, f
- 2 certo, a competition, contest, strife, rivalry: inter eos honesta, honorable rivalry: iniqua, unfair. — A dispute, discussion: relinquitur virtuti cum voluptate certatio: omissā multae certatione, the demand of a fine, L.