certator
certātor, ōris, m. [2. certo],
- a disputant (rare and post-class.), Gell. 12, 10, 3; Ap. Dogm. Plat. p. 2.
certātor, ōris, m. (2. certo), der Wettstreiter mit Worten, der Disputierer, Gell. 12, 10, 3. Apul. de dogm. Plat. 1, 2.
martyrizans praetiosos ~ores Christi
ut bonus ~or bravium acciperet perfecti curriculi
certātŏr, ōris, m. (certo), disputeur : Gell. 12, 10, 3 ; Apul. Plat. 1, 2.
certator , oris. m. et, v. certatus
See an image
See an image