circulatio
circŭlātĭo, ōnis, f. [circulor],
- a circular course, revolution: Mercurii, Vitr. 9, 1, 8.
circulātio, ōnis, f., s. circumlātio.
quantus mundus potest esse, tantus potest esse mundus circularis; sed non potest esse major mundus circularis, cum remississimus gradus ~onis possibilis sit sue circumferencie ultime conveniens
falco unica ~one collum girat circulariter, pectore immoto
si [reflexio est ] a concavo spherico, tunc omnes [radii ] cadentes in unam ~onem circa axem sphere reflectuntur in punctum unam
si non esset talis ~o, moto uno localiter, omne corporeum moveretur
in capra agilitas ~onis
finis ‥ non est causa aliarum causarum et effectus, quia secundum generationem est effectus illarum, set secundum intentionem causa; et ita non est ibi ~o in causando
queritur an una causa sit causa alterius. ‥ [videtur ] quod non, quia esset ~o in causis
si cognoscitur res intelligibilis per Deum et Deus non cognoscitur nisi per res intelligibiles, ergo erit ~o in cognitione intellectuali et nulla certificatio
calor generat ventositatem, ventositas dispergit calorem; utrumque est destructio alterius principalis et propria; quare ~o
in cuvis et reparacione et ~one earundem ‥ x s.
circŭlātĭō, ōnis, f. (circulor), orbite, circuit [que décrit un astre] : Vitr. Arch. 9, 1, 8 || v. circumlatio.