circulo
circŭlo, āre, v. a. (post-class. collat. form of circulor) [circulus],
- to make circular or round, App. Flor. 9, 64. circulatus gressus, Cael. Aur. Tard. 1, 1: digitos. bent in, App. Mag. 89.—
- II Esp., to encircle, encompass: verticem varietatibus, Mart. Cap. 7, § 728: sideribus, id. 8, § 831; 4, § 333 al.; cf. Neue, Formenl. 2, p. 269.
circulo, āvi, āre (circulus), I) kreisförmig machen od. bilden, Apul. flor. 9. p. 11, 7 Kr. u. apol. 89. Mart. Cap. 7. § 728 u. 8. § 831. – dah. circulātus, a, um, kreisförmig, ordinatio, Mart. Cap. 6. § 660: gressus, Cael. Aur. chron. 1, 1, 19: ductus, ibid. 1, 1, 20: numerus, Cassiod. de arithm. p. 555 (b) ed. Garet. Isid. 3, 6, 65. – II) = κυκλόω, περικυκλόω, jmd. umstellen, umzingeln, alqm, Itala Luc. 19, 43 u. Ioann. 10, 24.
See: circulare
circŭlō, āvī, ātum, āre (circulus), tr., arrondir : circulare digitos Apul. Apol. 89, 6, former un cercle avec ses doigts ; circulatus gressus C. Aur. Chron. 1, 1, 19, la marche en rond.
- 1. (postklass.) rondmaken;
- 2. (dep.) een groep vormen, een kring v. toeschouwers om zich heen vormen.