cognitus

cognĭtus, a, um, Part. and P. a., from cognosco.

cognĭtus, ūs, m. [cognosco],

• a becoming acquainted with, a knowing: variorum populorum, Ap. Met. 9, 13, 20.

1. cōgnitus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (cognosco), bekannt, erkannt, dah. auch bewährt, erprobt, res cognitae, Cic.: homo virtute cognitā, Cic.: multarum rerum experientiā cogniti, Tac.: populo bene cognitus, Treb. Poll. – sed magis hoc, quo sunt cognitiora (mala nostra), gravant, Ov. trist. 4, 6, 28: quanta sit herbarum potentia, nulli quam mihi cognitius, Ov. met. 14, 15: tibi haec fuisse et esse cognitissima ait phaselus, Catull. 4, 14.

2. cōgnitus, Abl. ū, m. (cognosco), das Kennenlernen, multarum civitatum obitu et variorum populorum cognitu summas adeptus virtutes, Apul. met. 9, 13.

cognitus [CL] , knowledge. cum queritur ‘an homo sit aliquid’, hoc ‥ ~u prius est quam ‘quid homo sit’ Balsh. AD rec. 2 134.

cognĭtus, (11) a, um, part. de cognosco || pris adj^t, connu, reconnu : Cic. Cæc. 104 ; cognitior Ov. Tr. 4, 6, 28 ; cognitissimus Catul. 4, 14.

cognitus , a, um. part. p. c. s. v. cognosco.
— armis 熟打仗的。Mulier stupro cognita 受辱之婦。

Suggest a Translation
See an image

cōgnitus adj.with comp.and sup.

• P. of cognosco, known, acknowledged, approved: res plane: homo virtute cognitā: cognitiora (mala), O.: haec esse cognitissima, Ct.: nulli cognitius, O.