concidentia
concidentia, ae, f. (2. concido) = συνέμπτωσις, die Übereinstimmung od. Gleichheit der Form, Prisc. 17, 155.
nunquid hec tolerabilis, ‘pars est albus’? respondeo: “etiam”. nonne enim hec congrua, ‘A est longa’, cum tamen hoc nomen ‘A’ sit neutri generis? et est ~ia; et est excusatio eo quod in hac dictione ‘A’ intelligatur quodammodo hoc nomen ‘littera’
concĭdentĭa, æ, f. (concido), accord ou analogie de la forme : Prisc. Gramm. 17, 155.