conciliatus
conciliatus, endeared, beloved
concĭlĭātus, a, um, P. a., from concilio.
concĭlĭātus, ūs, m. [concilio],
- a union of atoms, a connection of bodies (only in abl. sing., and in Lucr.): condenso conciliatu artari, Lucr. 1, 576; so id. 2, 100: parvo (i. e. parvā mole), id. 2, 133: principiūm, id. 2, 936.
1. conciliātus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. concilio), befreundet, I) bei jmd. beliebt, alci, Liv. u.a.: nobis conciliatissimus, Symm. – II) zu etw. geneigt, einer Sache ergeben, iudex ad rem accipiendam fiat conciliatior, Cic.: (homo) voluptati a natura conciliatus, Gell.
2. conciliātus, Abl. ū, m. (concilio), die atomistische Vereinigung, Verbindung der Körper, Lucr. 1, 575 u.a.
1 concĭlĭātus, a, um, part. de concilio || pris adjt : ¶ 1 dans les bonnes grâces de qqn (alicui), aimé de qqn, cher à qqn : Liv. 21, 2, 4 ; 27, 15, 11 ; Curt. 7, 9, 19 ; Quint. 3, 8, 6 ¶ 2 favorable, bien disposé : ut judex fiat conciliatior Quint. 4, 2, 24, pour que le juge devienne mieux disposé || porté (par lʼinstinct) à : voluptati Gell. 12, 5, 8, incliné vers le plaisir.
2 concĭlĭātŭs, (14) ūs, m. , union, liaison : Lucr. 1, 575.
- 1. geliefd, bevriend (bij, met: dat.);
- 2. geneigd tot (m. ad; dat.).
conciliātus adj.with comp.
- P. of concilio, endeared, beloved: Hamilcari, L.: sibi, Cu.: ad rem accipiendam fiat conciliatior.