conciliatrix
conciliatrix, one who mediates, a promoter
concĭlĭātrix, īcis, f. [conciliator].
- In gen., that which occasions, produces, procures: (omitto) orationis vim, quae conciliatrix est humanae maxime societatis, Cic. Leg. 1, 9, 27: conciliatrix amicitiae virtutis opinio, id. Lael. 11, 37.—
- II In partic., she who unites or conciliates, in a good and bad sense; a match-maker, a procuress, a bawd: conciliatrix dicitur, quae viris conciliat uxores et uxoribus viros, Paul. ex Fest. p. 62, 13 Müll.—In a bad sense inLucil. ap. Non. p. 23, 4; Plaut. Mil. 5, 17 (1410); cf.: non vides quam blanda conciliatrix et quasi sui sit lena natura? Cic. N. D. 1, 27, 77.
conciliātrīx, īcis, f. (Femin. zu conciliator), I) die Werberin, Kupplerin, Unterhändlerin, Plaut. u. Cic. – II) die Vermittlerin, Fürsprecherin, opinio virtutis c. amicitiae, Cic.: vis orationis c. humanae societatis, Cic.
~ix hospitii Venus
concĭlĭātrīx, (16) īcis, f. (conciliator), ¶ 1 qui gagne les bonnes grâces : v. concilio § 2 : blanda conciliatrix Cic. Nat. 1, 77, amadoueuse || entremetteuse : Pl. Mil. 1410 ¶ 2 qui procure, v. concilio § 4 : Cic. Læl. 37 ; Leg. 1, 27.
- 1. bemiddelaarster, pleitbezorgster;
- 2. koppelaarster.
conciliātrīx īcis, f
- conciliator, one who mediates, a promoter: amicitiae.—Esp., a mediatrix, procuress: blanda.