1 conciliare
[CL]
1 to conciliate, reconcile, win over. b (pass.) to come to terms, enter into agreement.
fraternitatis affectus, quos ‥ ~iasse et copulasse denoscimur
[Aldh. Met. 4]; ~io, ic gesibbe
[Ælf. Sup.]; misericordiam domini sui quesivit et illi multo labore ~iatus [v. l. consiliatus] dat fidei sacramentum
[Enc. Emmae 106]; s1251 precibus ‥ cor ejus sibi prudenter ~iavit
[M. Par. Maj. V 214]; 1401 in gubernandis et consiliandis populis
[FormOx 211]; c1402 Bavarros ‥ consiliando sibi
[(Mem. Vers.) Pol. Poems I 455]. b in eadem [villa] j liber homo subcommendatus dimidius antecessori suo et dim[idius] abbati; et ex hac medietate est ~iatus abbati
[DB II 307]; de dimidio hujus terrae Herveus ~iatus abbati
[DB II 441]; 1269 [partes] venerunt et cognoverunt quod consiliati et pacificati sunt de placito
[CBaron 75].
2 to win, obtain.
825 generositatem stabilitatemque regni terrestris consiliantes ac quaerentes
[CS 384 (= Conc. HS 597)]; ad laudes hominum vanas sibi conciliandas
[Nig. SS 1777].
2 conciliare, ~aris, ~arius
v. consil-