conciliatio
conciliatio, a connection, union, bond
concĭlĭātĭo, ōnis, f. [concilio] (in Cic. and Quint.).
- A connection, union.
- A Prop.: totius generis hominum, Cic. Off. 1, 41, 149; so, quasi civili conciliatione et societate conjunctos (deos), id. N. D. 2, 31, 78.—
- B Trop.
- 1 A uniting in feeling, a conciliating, making friendly, a gaining over: quae conciliationis causā leniter aut permotionis vehementer aguntur, Cic. de Or. 2, 53, 216: honestum ad conciliationem satis per se valet, Quint. 4, 1, 41; cf. id. 3, 8, 12.—
- b As a rhet. t. t., the gaining over or winning of hearers, a judge, etc., = οἰκείωσις, Cic. de Or. 3, 53, 205; cf. Quint. 9, 1, 32; 9, 2, 3.—
- 2 (In acc. with conciliatus.) In philos. lang., an inclination, desire or longing for: prima est enim conciliatio hominis ad ea, quae sunt secundum naturam, Cic. Fin. 3, 6, 21; so id. Ac. 2 (Luc.), 42, 131; cf. in plur.: conciliationes = res conciliatae, id. Fin. 3, 6, 22 Madv.—
- II An acquiring, procuring: pecuniam dedit ad conciliationem gratiae, Cic. Clu. 31, 84; cf.: omnis conventio conciliatio nominatur, Don. ad Ter. Eun. 669.
conciliātio, ōnis, f. (concilio), das Zusammenbringen, I) die Vereinigung, a) die äußere, die Verbindung, quasi civili conciliatione et societate coniuncti (di), Cic.: communem totius generis hominum conciliationem et consociationem colere, Cic. – b) die innere Einigung, α) die Befreundung der Gemüter mit etw., das Gewinnen für etw., quae aut conciliationis causā leniter aut permotionis vehementer aguntur, Cic. – als rhet. t.t. = das Gewinnen des Richters u. Zuhörers übh. (durch verstecktes Lob usw.), eine Art captatio benevolentiae (griech. οἰκείωσις), s. Cic. de or. 3, 205. – β) (nach concilio no. I, B, 2, b, β) die Hinführung, Hinleitung der Natur auf einen Ggstd. = die in der Natur begründete Zuneigung, das Sichhingezogenfühlen zu etw., m. subj. Genet., c. naturae, u. Plur. conciliationes naturae, Cic. – m. obj. Genet. u. ad m. Akk., prima est enim conciliatio hominis ad ea, quae sunt secundum naturam, Cic. – II) die Beschaffung, Erwerbung, gratiae, Cic. Clu. 84.
pax multa fuit et ~o inter Sarracinis et Grecis
miramur ‥ quo planeta regeris, qua influencia duceris, quave constellacione sive ~one sic inflecteris ut ‥
concĭlĭātĭō, (14) ōnis, f. (concilio), ¶ 1 association, union : communis generis hominum conciliatio Cic. Off. 1, 149, le lien commun du genre humain, cf. Nat. 2, 78 ¶ 2 bienveillance, action de se concilier la faveur : conciliationis causa Cic. de Or. 2, 216, pour se concilier la bienveillance || appel à la bienveillance des juges : Cic. de Or. 3, 205 ¶ 3 inclination, penchant : naturæ conciliationes Cic. Fin. 3, 22, inclinations naturelles, instincts ; prima est conciliatio hominis ad ea... Cic. Fin. 3, 21, le premier penchant de lʼhomme le porte vers..., cf. Ac. 2, 131 ¶ 4 action de se procurer ; acquisition : ad conciliationem gratiæ Cic. Clu. 84, pour ménager une réconciliation.
- 1. vereniging, verbintenis; ➤ communem totius generis hominum conciliationem et consociationem colere (Cic.);
- 2. het innemen voor, winnen voor (ihb. v. toehoorders voor zichzelf of voor iets);
- 3. geneigdheid, neiging (tot: gen.; ad);
- 4. het verwerven [gratiae].
conciliātiō ōnis, f
- concilio, a connection, union, bond: generis hominum: civilis.—Fig., a conciliating, making friendly, gaining over: conciliationis causā. — In rhet., a gaining over, conciliating(of a judge or audience).—In philos., an inclination, longing: hominis ad ea, quae, etc.: naturae.—An acquiring, procuring, winning: gratiae.