concipilo
Could not find concipilare in Logeion dictionaries.
concipilare Verb: present passive imperative 2nd singular, Verb: present active infinitive, Verb: present passive indicative 2nd singular of concipilo
concĭpĭlo, āvi, 1, v. a. [concipio],
- to seize, take, catch (only in the foll. exs.): concipilavisti dictum a Naevio pro corripuisti et involasti, Paul. ex Fest. p. 62, 6: quem ego offatim jam jam concipilabo, Plaut. Truc. 2, 7, 61 (611).
con-cipilo, āvi, āre (concipio), mit aller Begierde ergreifen, an sich reißen, Plaut. truc. 621. Naev. com. bei Paul. ex Fest. 62, 6: bona eius, *Apul. apol. 96. p. 106, 18 Kr.
concĭpĭlō, āvī, ātum, āre (cum, capulo), tr., mettre en pièces : Pl. Truc. 621 || mettre au pillage : Apul. Apol. 96, 3 ; P. Fest. 62.