concinnator
concinnātor, ōris, m. [concinno] (post-Aug.).
- An arranger, disposer: capitum et capillorum, a hair-dresser, Col. 1, prooem. § 5. —
- II A maker, contriver, author, inventor: causarum, an advocate, Dig. 1, 16, 9: concinnatores atque inventores tantarum deformitatum (poetae), Arn. 4, 149: criminum, Sid. Ep. 3, 13.
concinnātor, ōris, m. (concinno), I) der Ordner, capitum et capillorum, Friseur, Col. 1. prooem. § 5. – II) übtr.: a) der kunstgerechte Redner, c. Tullius, Auson. epist. 16, 15. p. 175, 20 Schenkl. – b) der Urheber, Erfinder, Aushecker, deformitatum tantarum, Arnob. 4, 32: criminum, Sidon. epist. 3, 13, 2: causarum, Anstifter zu Prozessen, Ulp. dig. 1, 16, 9. § 2.
~or potius mendacii ‥ quam occulte veritatis interpres
ne criminum ~ores aera verberasse viderentur in vanum
concinnātŏr, ōris, m. (concinno), celui qui ajuste : concinnator capillorum Col. Rust. 1 Præf. 5, coiffeur || [fig.] celui qui fabrique, qui invente : deformitatum tantarum concinnatores Arn. 4, 32, les créateurs (artisans) de si grandes laideurs ; concinnator causarum Ulp. Dig. 1, 16, 9, fauteur de procès.
Calumniator,