concordanter
concordanter, Adv. (concordans v. concordo), einmütig, einstimmig, vestrae sententiae consentire, Greg. Tur. hist. Franc. 9, 41: ad pontificalem gradum eligi, Ven. Fort. vit. Albin. Andeg. 9, 24.
cui et ~er tam in sentencia quam in modo loquendi Dionysius ‥
~er cuidam facto
vicecancellario, procuratoribus una cum magistris regentibus in hanc sentenciam ~issime uno consensu ‥ euntibus
concordantĕr (concordans), dʼun commun accord : Fort. Albin. 9.