concubinus
concubinus, one who lives in concubinage
Could not find concubine in Logeion dictionaries.
concubine Noun: masculine vocative singular of concubinus
concŭbīnus, i, m., and concŭbīna, ae, f. [concubo],
- one who lives in concubinage (cf. concubinatus), a concubine (male or female), a less reproachful designation than paelex (cf. Dig. 5, 16, 144).
- a Masc. (not in Cic.), Cat. 61, 130 sq.; * Quint. 1, 2, 8; Plin. 8, 45, 70, § 180; Curt. 10, 2, 27; Suet. Galb. 22; Tac. A. 13, 21; Mart. 6, 22.—Far more freq.,
- b Fem., Plaut. Ep. 3, 4, 30 (466); id. Mil. 2, 1, 62 (140); 2, 3, 66 (337) al.; 2, 5, 6 (416); 2, 6, 68 (548); id. Merc. 4, 4, 17 (757); id. Stich. 4, 1, 56 (560); * Cic. de Or. 1, 40, 183; Tac. H. 1, 72 et saep.; cf. Dig. 25, 7: de concubinis.
concubīnus, ī, m. (concubo), der Beischläfer (vgl. concubina), Catull. 61, 130 sqq. Sen. exc. contr. 4. pr. § 10. Auct. b. Hisp. 33, 4. Curt. 10, 2 (10), 27. Quint. 1, 2, 8. Tac. ann. 13, 21. Mart. 6, 22, 1.
concŭbīnus, (13) ī, m. , compagnon de lit : Catul. 61, 130 ; Quint. 1, 2, 8.
concubīnus ī, m
- CVB-, one who lives in concubinage, Cu., Ta., Ct.