concubitor
Could not find concubitoribus in Logeion dictionaries.
concubitoribus Noun: masculine ablative plural, Noun: masculine dative plural of concubitor
concŭbĭtor, ōris, m. [concubo],
- a bed-fellow ( = concubinus; concubitor, συγκοιμητής, Gloss.; eccl. Lat.), Salv. 7, p. 251; Vulg. 1. Cor. 6, 10.
concubitor, ōris, m. (concumbo), der Beischläfer, Iulian. epit. nov. 34. § 118: masculorum concubitores, Ps. Quint. decl. tribun. Marian. 5. Vulg. 1. Cor. 6, 10 (neben fornicarii). Vulg. 1. Tim. 1, 10 (neben molles). Ps. Augustin. serm. app. 288, 2 (neben fornicatores u. molles).
pseudosacerdotes ‥ homicidas, molles, masculorum ~ores [(cf. ]I Cor. vi 10
concubinarum vel meretricum ‥ ~ores
Phinees ‥ Madianitam cum ~ore transfodit
concŭbĭtŏr, ōris, m. , Vulg. Cor. 1, 6, 10, c. concubinus.
,Concubitor masculorum