condimentarius
condīmentārĭus, a, um, adj. [condimentum],
- of or pertaining to spices or seasoning: caepae, Plin. 19, 6, 32, § 105: genus, id. 19, 8, 50, § 165.—
- II Subst.: condī-mentārĭus, ii, m., one who prepares or sells spices; trop.: omnium haereticorum (Platonem), Tert. Anim. 23.
condīmentārius, a, um (condimentum), zum Gewürze gehörig, cepae, Plin.: genus, Plin. – subst., a) condīmentārius, ī, m., der Gewürzkrämer, bildl., Tert. de anim. 23. – b) condīmentāria, ōrum, n., Küchenkräuter, Würzkräuter, Schol. Iuven. 3, 293.
condīmentārĭus, a, um, relatif aux assaisonnements : Plin. 19, 105 || condīmentārĭus, ĭī, subst. m. [fig.] hæreticorum condimentarius Tert. Anim. 23, le pourvoyeur des hérétiques || condīmentārĭa, ōrum, n. , salade : Schol. Juv. 3, 293.
condimentarius , a, um. adj. et, v. condimentum
See an image
See an image