condiscipulus
condiscipulus, a school-mate, fellow pupil
con-discĭpŭlus, i,m.,
- a school-mate, companion at school, Cic. Tusc. 1, 18, 41; id. Att. 5, 19, 3; Nep. Att. 1, 3; Sen. Ep. 66; Quint. 1, 2, 26; 2, 2, 12; Suet. Ner. 22; id. Vit. 14; Plin. Ep. 1, 19, 1.
condīscipulus, ī, m., der Mitschüler, Schulfreund, Pompon. com. 76. Cic. Sull. 18; Tusc. 1, 41. Nep. Att. 1. 3. Sen. ep. 66, 1. Corp. inscr. Lat. 10, 6544. Vgl. Krebs-Schmalz Antib.7 S. 321.
cum ~i mei, sicut solet id hominum genus, in scholis colluderent
condiscĭpŭlus, (12) ī, m. , condisciple : Cic. Tusc. 1, 41 ; Nep. Att. 1, 3.
con-discipulus ī, m
- a school - mate, fellowpupil: mens: generosi, N.