confessio
confessio, a confession, acknowledgment
- I In gen. (in good prose; esp. freq. in Cic. and Quint.), with gen. obj.: errati sui, Cic. Div. 1, 17, 33: ignorationis, id. Ac. 1, 12, 44; cf.: inscitiae suae, Quint. 2, 11, 2: captae pecuniae, Cic. Clu. 53, 148: culpae, Liv. 21, 18, 5; 36, 27, 6: paenitentiae, Quint. 11, 1, 76: vitiorum, Tac. A. 2, 33: facinoris, Suet. Tib. 19. —In plur.: cum ad vos indicia, litteras, confessiohes communis exitii detuli, Cic. Sest. 69, 145.—With acc. and inf.: ea erat confessio caput rerum Romam esse, Liv. 1, 45, 3; so id. 2, 7, 7; 42, 47, 8 al.—With pron. pers.: sua, Cic. Verr. 2, 4, 47, § 104; 2, 5, 64, § 166; Liv. 28, 40, 11: confessionibus suis, Cic. Cat. 3, 6, 15.—With gen. subj.: illorum, Cic. Verr. 2, 5, 40, § 103: inimicorum, id. Red. Quir. 1, 1: omnium, Vell. 2, 43: illa Ciceronis, Quint. 11, 1, 44: adversarii, id. 4, 4, 4; cf. ipsorum, Plin. 9, 7, 6, § 18 al.: extera corporum indubitatas confessiones habent, i. e. proofs of the healing power (of assafoetida), id. 22, 23, 49, § 103.—With de and abl.: immo si actionem stultissimasque de se, nefarias de patre confessiones audisses? Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8, 2: ipsorum de somno piscium confessio, Plin. 9, 7, 6, § 18.—With abstr. subjects: ea confessionem faciunt, non defensionem, Cato ap. Gell. 7, 3, 15.—
- II Esp.
- A As a fig. of speech, Quint. 9, 2, 17; 12, 1, 33.—
- B In eccl. Lat.
- 1 A creed, avowal of belief: fidei, Greg. M. Ep. 7, 5: nostra, Vulg. Heb. 3, 1.—
- 2 An acknowledgment of Christ.
- α In gen., Vulg. Rom. 10, 10.—
- β Esp., an acknowledgment of Christ under torture; and hence, transf., torture, suffering for religion's sake, Lact. Mort. Pers. 1 init.
~o per metum vel per fraudem extorta non valet(
credibile satis est quod in omni narratione ‥ verax es excepta ~one timiditatis
pro ~one sua et magna suspeccione transgressionis foreste captus fuit et missus ad prisonam
debita ‥ de quibus docuerint ‥ per eorundem debencium ~onem
quia ~onem et paenitentiam vel in morte habuerunt, omnes in die judicii ad regnum caelorum perveniunt
rex Eadredus aegrotavit et ‥ patrem ~onum suarum Dunstanum accersivit
Edredus ‥ nuncios legat qui ‥ Dunstanum accersiant ut sit ultimi arbitrii testis, ~onum susceptor
facite ~onem omnium peccatorum vestrorum nominatim ab infantia vestra, quantum recordari potestis
sacerdotes instituit, qui languentes ‥ quotidie visitarent, ~ones reciperent, viaticum preberent
quia ‥ ~onis saluberrimus usus per scripta nec fieri solet nec debet
de generali ~one sane dici potest quod omnia criminalia semel saltem oportet in ~one exprimi, nisi a mente aliqua exciderint; sed, quia delicta nemo intelligit omnia, generaliter saltem ea confitere quorum memoriam non habes
~o est ‘fassio cum fide’, sive contritio cum fide
quia ea que in capitulo tractantur sub sigillo ~onis debent celari
assit confĕssio communis, tunsio crebra
si cor contritum, confessiŏ plena sequatur
domino priori ‥ fere in mortis articulo constituto ~onem, eukaristiam et alia sacramenta ecclesiastica negaverunt
nec permittere [voluit rex ] quod sacerdotem haberent, sed precepit quod coram toto populo suas emitterent ~ones; sicque ipsos non confessos nisi soli Deo fecit ‥ decollari
illo tempore erit tanta penuria sacerdotum secularium propter pestilenciam precedentem quod papa et episcopi solvent illam constitucionem qua cavetur quod fratres non ministrant sacramenta secularibus nisi ~onem(
tunc unusquisque qui non prius conscienciam suam ~one mundaverat arma penitencie sumpsit
[Albanus ] Deo ‥ inter sacram ~onem ‥ placens
quamlibet expertes effusi sanguinis essent, / sed tamen egregiam meruit confessio palmam
ad venerabilem fratrem ‥ ~onis titulo notatum(
ubi gentem Nordanhymbrorum cum suo rege ad fidem ~onemque Christi ‥ conversam esse didicit
in catholicae fidei ~one
orate ‥ quatenus ‥ Deus ‥ animam meam in sui sancti nominis ~one educat
haec tria Christianae ~onis principia ‥ sic ‥ et corde credo et ore confiteor ut certus sim quia quicumque horum aliquid negare voluerit ‥ anathema est
dum ~onis laudem Deo reddimus, in sanctificata solemnitate gaudemus
[Julianus ] sic ‥ negavit Christianam fidem ut ‥ sanguine immolato nostrum baptisma studeret ablui et abrenuntiare ecclesiastice ~oni
potest concors et unanimis approbacio et ~o universalis ecclesie determinacio ecclesie appellari
eis in partibus quibus ‥ [Wilfridus ] miraculis claruit et fidem predicando populum in Christi ~one firmavit
[episcopus ] ponit tres portiones corporis Domini intus in ~one ‥ et recluduntur intus reliquie
locus in quo ‥ orare solebat ‥ crypta quedam erat ‥; qui locus ~onis nomen pro more obtinuit
ad hec altaria nonnullis gradibus ascendebatur a choro cantorum, quam criptam vel ~onem Romani vocant
Offa rex ‥ ad ~onem Petri ‥ Romam adiens
- 1. bekentenis, erkenning; ➤ alqm ad confessionem compellere; se ipsos turpissimis confessionibus produnt; ab alqo confessionem culpae exprimere;
- 2. (eccl.) biecht; (fidei) geloofsbelijdenis.
Augurum et vatum prava Confessio. Confessiones testium,depositiones, in l. ult. ad Legem Juliam de Vi, (9, 10.) eod. Cod.
Confessionaccipi videtur, in Stat. ann. 1377. tom. 6. Ordinat. reg. Franc. pag. 304. art. 6 :
D'un mémorial, deux deniers, excepté des mémoriaux... esquelz il aura dedens aucune Confession ou ordennance de justice.
Confessorum, quibus ut plurimum imposita erant ipsa altaria : unde proprie ita dictus locus sub majori altari positus, quo Sanctorum reliquiæ ac corpora reconduntur. Ceremoniale Episcop. lib. 1. cap. 12 :
Locum, qui in plerisque Ecclesiis sub altari majori esse solet, ubi SS. Martyrum corpora requiescunt, qui Martyrium, seu Confessio appellatur, etc.Ordo Romanus de Dedicatione altaris :
Hac expletaGervasius Dorobernensis in Descriptione Ecclesiæ Cantuariensis :(oratione) ponat Chrisma in Confessionem per angulos quatuor in Crucem, dicendo, etc.... tunc ponat tabulam super reliquias.
Ad hæc altaria nonnullis gradibus ascendebatur a Choro Cantorum, quam cryptam vel Confessionem Romani vocant.Histor. Translat. S. Austremonii :
Hæc demonstratio facta fuit subtus majus altare, in inferiori crypta, quæ vocatur Confessio.
Oratione facta in Confessione beatissimi apostolorum principis Petri, in Vita S. Corbiniani ex Aribone cap. 5.
Confessionem
Confessionemappellat Lactantius lib. de Mortib. Persec. n. 15 :
Comprehensi Presbyteri et Ministri, et sine ulla probatione ad Confessionem damnati.
Ad confessionis illustrem gloriam pervenire.Martyrio opponitur Confessio ap. Gregor. Turon. lib. 1. cap. 28. in fine. Vide Confessor 1.
Ex ipsis Ecclesiis quindecim vel circa reperiuntur, quæ cryptas maximas cum testudinibus et columnis marmoreis habent, quæ vulgo Confessoria vocantur, in quibus Sanctorum corpora requiescunt intra marmoreas arcas.
Confessionisseu altaris ornamento, quod Anastasius in S. Joanne PP.
Ornamentum super Confessionemappellat :
Positum est ornamentum super Confessionem B. Pauli Apostoli de gemmis prasinis et hyacinthinis.Idem in S. Hilario :
Confessionem S. Joannis Baptistæ fecit ex argento quæ pensabat libras 100.Ita in S. Anastasio, S. Symmacho, Honorio l. Leone III. etc. pag. 31. 33. 46. 123. 132. 150. 156. etc.
Illi autem retulerunt ei respondentes eandem fuisse Archiepiscopatus Ecclesiam, quæ modo est Confessio.Id est, Ecclesia particularis, non Metropolitana. Infra :
Altare prædictæ Confessionis,... altare vetus quod erat in Confessione.
Petri. Bulla Gregorii IV. PP. in Privilegiis Ecclesiæ Hamburgensis pag. 145 :
Et posito capite et pectore super corpus et Confessionem S. Petri Apostoli, tibi tuisque successoribus vicem nostram perpetuo retinendam, publicamque evangelizandi tribuimus auctoritatem.
Et ante corpus et Confessionem S. Petri Apostoli publicam evangelizandi tribuit auctoritatem.Vide Pertz. vol. Script. 2. pag. 699. not. c. et 29.
tonsurati in Confessione deponere. Regula S. Aureliani cap. 4 :
Si quis laicus tonsurandus est, de Capillis illius in Confessione mittatur, ut ei testimonio sit.Id est, in Ecclesia.
Appellatum vero Apostolum et pontificem Confessionis nostræ, tamquam sacrificantem deo et Patri fidei nostræ Confessionem, quæ a nobis ipsi et per ipsum deo et Patri incessanter affertur, etc.
et pœnitentiam pœnitentibus judicaredicuntur Sacerdotes
indicare; nam
judicareest decernere : hinc
Judicia pœnitentium, de quibus in voce Pœnitentialis. Vide Addit. III. Capitul. cap. 31.
Confiteordicere. Joannes Episc. Abrinc. de Offic. Eccl. :
In capite jejunii, Nona dicta, Clerus et populus ante altare ab uno quoque Confessione singulariter facta, et pœnitentia accepta, prosternantur, et sic ab Episcopo vel a majore Ecclesiæ Sacerdote absolvantur.
pœnitentiam cum cautione imponerejubentur Chorepiscopi in Charta Ebonis Remensis de Ministris.
donabant Confessiones suas, dicentes :
Confiteor Domino et tibi Frater, quod peccavi in cogitatione et opere, propterea precor te, ora pro me ;et ille respondet :
Misereatur tui omnipotens Deus, etc.Ita Chrodegangus Metensis in Regula Canonicor. cap. 18. Pœnitentiale S. Columbani cap. 1 :
Statutum est... ut demus Confessionem ante mensam, sive ante lectorum introitum, aut quandocumque fuerit facile, quia Confessio et pœnitentia de morte liberant.Dicebantur etiam revera
Confessiones dare, qui ad exomologesim ad Presbyteros accedebant, ut apud Theodulfum in Capitul. cap. 31. 36. Herardum Turon. in Capit. cap. 75. Ordericum Vital. lib. 7. pag. 643. lib. 11. pag. 835. in Vita S. Bertilæ Abbat. Kalensis cap. 6. etc. Hugo Flaviniac. pag. 267 :
Sed qui ad Patris ire distulit exequias, ipse eoVide S. Columbanum de Pœnitentiarum mensura cap. 42. et infra Libellus Confessionis et Pœnitentia.(ejus) qui sibi Confessionem daret, viaticum porrigeret, morienti exequias faceret, obsequio caruit, subita et inopinata morte defunctus.
Confiteor, vulgo incipit, de qua consulendus Card. Bona lib. 2. Rerum Liturg. cap. 2. num. 5.
Erat enim super hoc officii ei deputata cellula, quam Fratres Confessionem vocabant, in qua... is vir beatus multorum hominum scelerum enormitate devias per confessionis humilitatem, et suæ precis interventionem divinæ misericordiæ restituit animas.
Novem sunt presbyteri apud S. Laudum, ter confitentur in anno. Injunximus eis quod quater ad minus confiteantur in anno.Septies in anno confiteri solitas moniales S. Albini testatur idem Odo ibid. fol. 388.
Cum imminet mortis periculum, nec potest habere proprium sacerdotem, in quo casu si alii defuerint, potest etiam layco Confiteri.Cujus moris testis est Joinvilla in S. Ludov. edit. reg. pag. 75 :
Messire Gui d'Ybelin, connestable de Chypre, s'agenoilla encoste moy et se confessa à moy ; et je li dis : Je vous asolz de tel pooir comme Dieu m'a donné.Sed tum laicus confessionem sacerdoti referebat injunctamque pro delictis defuncti agebat pœnitentiam, ut efficitur ex Lit. remiss. ann. 1474. in Reg. 195. Chartoph. reg. ch. 1066 :
Le suppliant mena dehors(la maison le blessé) en l'admonestant de son salut, et lui priant en l'onneur de Dieu qu'il se confessast et ne mourust point sans confession ; et que s'il vouloit se confesser à lui, qu'il s'obligeoit dire sa confession à bouche de prestre et faire la pénitence pour lui.
Confessar.
Monendi sunt per locorum ordinarios, et si necesse fuerit, per censuram ecclesiasticam compellendi judices et domini temporales, ut dampnatis ultimo supplicio, si petant, non denegent pœnitentiæ sacramentum ; sed potius faciant ad eos venire Confessorem.Qui usus exinde obtinuit, uti discimus ex Lib. rub. fol. parvo domus publ. Abbavill. ad ann. 1366. fol. 118. r° :
Que se depuis il(le criminel) requeroit avoir Confession, que prestre li fust baillié pour le confesser ; et pour che fu ledit Jehan confessé au gibet par un prestre.
Arbertus de S. Jovino et Tomasia uxor ejus concesserunt monachis S. Cypriani Ecclesias de Braja in honore S. Joannis et S. Petri constructas, et sepulturam, et baptismum, et Confessiones, et offerendam, et decimam de vino et pane, et oblationes de rogationibus, et quicquid offertur ad Ecclesias, et ad altaria, etc.Tabular. Episcopatus Ambian. ann. 1281. fol. 27 :
Habebit insuper Curatus gratuita quæ sequuntur : videlicet oblationes Confessionum, visitationes, vina nuptiarum, etc.Charta Petri Episcopi Inculismensis ann. 1160. ex Tabul. S. Eparchii fol. 11 :
Quicquid etiam in Confessionibus oblatum fuerit dividatur.Tabularium Burguliense ann. 1005. ch. 51 :
Ego Alo Alonis filius.... do Ecclesiam de Villa quæ dicitur Nioli, et fevum Sacerdotalem cum pane et candelis, et cum sepultura, simulque cum Confessionibus, et decima lanæ, porcorum, atque agnorum, etc.Vetus Charta apud Perardum in Burgundicis pag. 29 :
Ecclesiam S. Sulpitii cum cunctis redditibus, scilicet baptisterio, offerenda, decimis, et Confessionibus, etc. Oblationes Confessionum,in Charta ann. 1234. apud eumdem pag. 434. et in alia apud Ughellum tom. 7. Italiæ sacræ pag. 274. Goffridus Vindocinens. lib. 3. Epistol. 40 :
Si dicitis quod ille oblationem Confessionis habere debet, cui pœnitens confitetur : simili modo dicere potestis, ut oblationemVetus Charta apud Augustinumaltaris habeat, a quo Missa cantatur, et oblationem mortui, a quo mortuus sepelitur, et sic minister noster totum accipiat, ut nihil oblationum in Ecclesiis, quibus die ac nocte servimus, nobis relinquat.
du Pasin Stemmate Tinteniacensi pag. 572 :
Sed si parrochiani Tinteniacensis Ecclesiæ qui extra castellum habitant, aliquid oblationis obtulerint, id sanctæ Mariæ et Abbatissæ proprium erit ad Nativitatem Domini ; ad Confessionem in Quadragesima, ad adorandam Crucem, ad baptisterium, ad festivitatem S. Mariæ requirant parochiam suam matrem Ecclesiam. Quod si forte ibi, in capella scilicet, baptismum factum fuerit, vel sponsus benedictus cum sponsa, sive Confessio data, vel hujuscemodi alia, quod inde Presbyter Guillelmus habuerit, per Tinteniacensem habeat Sacerdotem.
Lequel Havart demanda à icellui Thomassin cinq solz et demi à prester pour soy confesser et ordonner à Pasques.Idem probant aliæ Literæ ann. 1422. ex Reg. 172. ch. 182. ex quibus discere est quæ hujus temporis fuerit religio :
Le suppliant ayant rencontré une jeune fille de 15. à 16. ans, lui requist qu'elle voulsist qu'il eust sa compagnie charnelle : ce qui lui fut accordé par elle, parmi ce qu'il lui promist de donner une robe et chapperon, de l'argent pour avoir des souliers et pour aller à confesse le jour de Pasques.Vide infra in Denarius.
Similiter et de omnibus, quæ ad præfatam Ecclesiam pro sua dimiserunt salute morientes, tertiam... partem Sacerdos, duas vero partes ipsi percipietis. Eamdem percipere partem vestrum est in caritatibus, quæ vestro fuerint Sacerdoti, quomodocumque et a quolibet parrochiano fiant. Tricenariis quoque Confessionibus et reconciliationibus ; item in benedictionibus nubentium et ipsius Sacerdotis procurationibus quoties redimuntur.
Aliam quoque duxit uxorem ex partibus Galleciæ nomine Aragontum, quæ postea ab eo fuit spreta, quia non fuit illi placita, et postea tenuit inde Confessionem dignam.Idem in Adefonso Rege æra 964 :
Huic consistenti in regno voluntas evenit arripiendi viam Confessionis ; et in illius operibus satagens nuntios misit pro fratre suo Ramiro in partes Virci, dicens, qualiter vellet a regno discedere, et fratri suo tribuere.Rursum ibidem :
Ad legionem reversus, ab omnibus Episcopis, Abbatibus valde exoratus, Confessionem accepit, et vespere Aparitionis Domini ipse se proprio regno abstulit, etc.Vetus Charta apud Anton.
de Yepezin Chronico Ordinis S. Benedicti tom. 5. pag. 37 :
Ut faciatis ibidem Confessionem in vita sancta, et teneatis ibi Monasterium de nostro dato.Epitaphium Ansurii Episcopi Orensis, apud Ambrosium Moralem lib. 16. cap. 3 :
En quem cernis cavea saxa tegit compago sacra præsulis auri per omnia illustrissimi viri, affatim fuit dogma sancta, et vita militavit clara, non extitit anceps de Domini vita, quiaæra 960. Bulla Lucii PP. in Metropoli Salisburgensi tom. 3. pag. 157 :sic prorsus faleravit Confessio pia. Sinens cathedra prædicta, conglutinans se norma monastica, ibique egit cuncta, qui Domino congruit, subsequens Domini voce, requievit in pace, etc.
Liceat quoque vobis Clericos vel Laicos e sæculo fugientes liberos et absolutos ad Confessionem recipere, et eos sine contradictione aliqua retinere, etc.Charta æræ 976. apud Sandovallium in Episcopis Pampilonensibus pag. 23 :
Simul et orationibus fratrum ibidem in Confessione nominis Christi deservientium commendarem, etc.Vide mox Confessor 4.
Confessio Procerum coram RegeHenrico
fuit, subita ægritudine percussusinteriit.
In Capitulo lecta lectione consueta de nataliciis Sanctorum debet legi de Regula B. Benedicti de hoc quod pertinet ad salutem animarum. Post agantur quæcumque ibidem aguntur, Confessio, etc. Confessio celari debet ; itaque si quis deprehensus fuerit extra loqui de hiis, quæ acta sunt in Capitulo, districte emendari debet.Vide
Clamare et Clamari dicebantur, etc. in Clamare 2.
Communitas, incolarum urbis aut oppidi universitas, idem quod Commune 2. Lit. comit. Arman. ann. 1356. in Memor. C. Cam. Comput. Paris. fol. 171. v° :
Pour la finance ont accordé les nobles pour euls et pour leurs terres, et les gens des bonnes villes, que tout homme et toute femme de Confession, excepté gens mandians, paieront chascun iij. den. Tour. par sepmaine.Quæ facile explicantur ex Ordinat. trium statuum ejusd. ann. ibid. fol. 248. v° :
Quilibet homo et femina, tam nobilium quam communitatum, etc.
- confiteor, a confession, acknowledgment: sua: servorum: confessionibus ipsius patefacta parricidia: ignorationis: captae pecuniae: culpae, L.: ea erat confessio caput rerum Romam esse, L.: tacita, L.
-
…minus. confiteor interficiendi Saturnini causa C. Rabirium arma cepisse. quid est, Labiene quam a me graviorem confessionem aut quod in hunc maius crimen exspectas nisi vero interesse aliquid putas inter eum qui hominem occidit, et eum…
Cicero, pro Rabirio Perduellionis Reo
-
…hac actione venio atque initio veneram. tum enim nostrae causae spes erat posita in defensione mea, nunc in confessione adversarii, tum in nostris, nunc vero in illorum testibus ; de quibus ego antea laborabam ne, si…
Cicero, Pro Caecina
-
…adulescentia documenta maxima. quam ob rem, iudices, ut aliquando ad causam crimenque veniamus, si neque omnis confessio facti est inusitata, neque de causa nostra quicquam aliter ac nos vellemus a senatu iudicatum est, et lator…
Cicero, pro Milone
-
…atque illud quod faciendum primum fuit factum atque transactum est. nam P. Lentulus, quamquam patefactis indiciis, confessionibus suis, iudicio senatus non modo praetoris ius verum etiam civis amiserat, tamen magistratu se abdicavit, ut quae…
Cicero, in Catilinam
-
…fluminibus et montibus tueretur. Haec quis conabitur exponere quis credere audebit Liceat semel impune peccare, sit erranti medicina confessio. Verum enim dicam utinam te potius, Antoni, dominum non expulissemus quam hunc reciperemus non quo ulla sit…
Cicero, Epistula ad Octavianum
-
…fundum esse Caecinae cum haec ita sint, statuite quid vos tempora rei publicae de armatis hominibus, quid illius confessio de vi, quid nostra decisio de aequitate, quid ratio interdicti de iure admoneat ut iudicetis .…
Cicero, Pro Caecina
-
…utitur. itaque mihi certum est, recuperatores, ante quam ad meam defensionem meosque testis venio, illius uti confessione et testimoniis ; qui confitetur atque ita libenter confitetur ut non solum fateri sed etiam profiteri videatur, recuperatores convocavi…
Cicero, Pro Caecina
-
…eo dicere quod nec atrocius verbis demonstrari potest quam re ipsa est, neque apertius oratione mea fieri quam ipsorum confessione factum est. Cum in hac re quam commemoravi mihi mutanda ratio defensionis. .. minus diligenter illius existimationem…
Cicero, pro Tullio
-
…deditionem quidem feceris hanc ego epistulam, patres conscripti, non quo illum dignum putarem, recitavi, sed ut confessionibus ipsius omnia patefacta eius parricidia videretis. cum hoc pacem M. Lepidus, vir ornatissimus omnibus et virtutis et…
Cicero, Philippicae
-
…negotiatoribus qui Syracusis, qui Agrigenti, qui Panhormi, qui Lilybaei negotiantur esset coactum eam iam intellegitis ipsius quoque confessione ab invitissimis coactam esse. venio nunc ad civitates Siciliae, de quibus facillime iudicium fieri voluntatis potest. an…
Cicero, in Verrem
CONFES´SIOThe ordinary course of a civil action was summarily interrupted if the defendant, while the case was before the praetor (in jure), made an acknowledgment (confessio) of the plaintiff's claim instead of disputing it (infitiari). From an early time a confession thus made was considered to have the same effect as judgment (confessus pro judicato est); the defendant, by condemning himself, dispensed with the necessity of a trial (judicium), and gave the plaintiff a right to execution. This rule is frequently asserted and referred to in our sources.
It was, as we are informed by Gellius (Noct. Att. 20.1), a provision of the law of the XII. Tables that those who confessed money debts (aeris confessi) and also judgment debtors (judicati) should be liable to personal execution by manus injectio (cf. Muirhead, Hist. Intr. to the Law of Rome, 203-205). When a claim was of uncertain value and the defendant confessed to it, or was adjudged liable, execution could not follow at once, because an ascertained money debt (certa pecunia) was necessary for execution. Hence under the legis actio procedure such a confession or judgment was supplemented by a judicial proceeding for the assessment of damages (litis aestimatio).
The principle of the formulary procedure, which required that a condemnation should be pecuniary in all cases, made it difficult to give the same effect to the confession of an uncertain claim as to condemnation. So the principle that confession is equivalent to judgment seems at first only to have been applicable in this procedure, in case of the acknowledgment of a money debt. If a defendant admitted a claim of uncertain value, pressure was put upon him to make him further acknowledge a liquidated debt (Dig. 42, 2, pr. 1). But in course of time full effect was given to confessio in all cases by means of a formula arbitraria, which was called in some cases actio confessoria (Dig. 9, 2, 23.11). This change, which may have begun as a practice of procedure, was fully recognised by an oratio divi Marci (Dig. 42, 1, 56; 2, 6.2). In the actiones quae infitiando crescunt, such as the Aquilian action and the action on account or a legatum per damnationem, a defendant who did not confess was condemned to pay double damages if he lost the action. The formula for the assessment of damages may have been first introduced in respect to these actions. A confessio had to be made before the praetor in the presence of the plaintiff; impossibility or mistake made confession nugatory. The silence of the defendant was treated as equivalent to admission ( in jure nihil respondere, Lex Rubric, 100.21, 22). Confessio when made at a trial in a civil case before a judex (in judicio) or out of court did not do away with the necessity of judgment, but was only evidence against the defendant. Some writers maintain that confession in criminal cases had also, under certain circumstances, the same effect as confessio in jure in an action; but the better opinion seems to be that confession of a crime at whatever stage in a trial it occurred was only evidence of guilt, though such as would in most cases be conclusive. (Cic. in Verr. 3.5. 6, § 130; Sal. Cat. 52; Suet. Aug. 33.)
The main object of the inquisitorial criminal procedure which grew up under the empire was to discover either by means of torture, by interrogatories or otherwise, whether the defendant could be induced to confess the charge made against him. (Lex Rubria, 100.21, 22; Paul. 5.5 a, § § 2-5; Dig. 42, 2; Cod. Justin. 7.59; Savigny, System, vii. § § 303, &c.; Keller, Civilprocess, § 63; Bethmann-Hollweg, Civilprocess, § 105; G. Demelius, Die Confessio in röm. Civilprocess; Geib, De Confessionis effectu, and Röm. Crim. Proc. pp. 137, 328, 612.)
[E.A.W]