conflictio

conflictĭo, ōnis, f. [confligo] (mostly in Cic. and Quint.), a striking together, a collision.

• I Prop.: duorum inter se corporum, Quint. 3, 6, 6.—Esp., a conflict, combat: totius exercitus, Gell. 7 (6), 3, 1.—
• II Trop., a contest, conflict: rerum contrariarum et dissimilium et inter se pugnantium, Cic. Part. Or. 16, 55; 29, 102; 30, 104; Quint. 3, 6, 4; 3, 6, 11; 7, 1, 18.

cōnflīctio, ōnis, f. (confligo), I) das Zusammenschlagen, duorum inter se corporum, Quint. 3, 6, 6: dentium, Cael. Aur. acut. 2, 3, 18 (wo noch falsch confixio) u. chron. 3, 2, 16 (wo noch falsch confrictio). – II) = σύγκρουσις (Gloss.), das feindliche Zusammenstoßen, -treffen, magna totius exercitus c., Gell. 7 (6), 3. – übtr., der Streit, Konflikt, causarum, Cic. u. Quint.: rerum contrariarum et dissimilium et inter se pugnantium, Cic.: rationum et firmamenti c. et concursus, Cic.

conflictio [CL] , clash, conflict. s1295 quidam dicunt quod ista ~o fuit in anno MCCXCV Eul. Hist. III 159; s1364 bellum dici non potest secundum leges armatorum, quia a neutra parte fuit aliquis rex presens; et ideo dicitur ~o, congressus vel discussio Ib. 234.

cōnflīctĭō, ōnis, f. (confligo), ¶ 1 choc, heurt : Quint. 3, 6, 6 ¶ 2 lutte : Gell. 7, 3 || débat, conflit : Cic. Inv. 1, 10 ; Part. 102.

conflictio , onis. f. et, v. conflicto
See an image

cōnflīctiō ōnis, f

• confligo, a collision, conflict: causarum: rerum contrariarum.