conflagro
conflagro, to burn, be consumed, be on fire
con-flā̆gro, āvi, ātum, 1, v. n. and a., to burn up (rare; mostly in Cic.).
- I Neutr., to burn, be consumed.
- A Prop.: conflagrare terras necesse sit a tantis ardoribus, Cic. N. D. 2, 36, 92: classis populi Romani praedonum incendio conflagrabat, id. Verr. 2, 5, 35, § 92; Liv. 30, 7, 9: tabulae simul conflagraverant, * Suet. Vesp. 8; Col. 2, 2, 28.—
- B Trop.: an te non existimas invidiae incendio conflagraturum? Cic. Cat. 1, 11, 29; Liv. 24, 26, 3: flagitiorum invidiā, Cic. Verr. 2, 1, 15, § 41: amoris flammā, id. ib. 2, 5, 35, § 92; cf.: ubi conflagrassent Sidicini, ad nos trajecturum illud incendium esse, Liv. 7, 30, 12.—
- II Act. (rare; in verb. finit. only late Lat.): Juppiter Semelen conflagravit, Hyg. Fab. 179; cf. Schol. ad Hor. Epod. 5, 63.—In part. perf.: conflagratus, burnt up: urbs acerbissimo incendio, Auct. Her. 4, 8, 12 dub.: regiones, Ap. Mund. p. 73, 32.
cōn-flagro, āvī, ātum, āre, I) intr. auflodern, ganz in Flammen aufgehen, verbrennen, A) eig., v. Lebl.: classis praedonum incendio conflagrabat, Cic.: iisdem flammis Carthaginem, quibus castra conflagrassent, absumi sineret, Liv.: Tullus Hostilius fulmine ictus cum tota domo conflagravit, Val. Max.: bildl., v. Pers., c. flammā amoris, Cic.: incendio invidiae, Cic.; vgl. no. B. – Partiz. medial, urbs acerbissimo incendio conflagrata, Cornif. rhet. 4, 12: Orientis regiones Phaëthontis ruinā conflagratae, Apul. de mund. 34. – B) übtr., v. Pers., c. invidiā, ein Opfer des Hasses werden, Cic. u.a. (s. Fabri Liv. 22, 35, 3): invidiā alcis, ein Opfer des Hasses, den man (das Volk) gegen jmd. hegt, werden, Cic.: invidiā istius furtorum, durch dessen gehässige Räubereien vollends unglücklich werden, Cic.: nocendi acerbitate conflagrans, bis zur Leidenschaft schadenfroh, Amm. – II) tr. verbrennen, Semelen (v. Jupiter), Hyg. fab. 179: vestem paelici suae datam unā cum ipsa et tota domo conflagrari fecit, Schol. Hor. epod. 5, 24.
cōnflagrō, (12) āvī, ātum, āre, ¶ 1 intr., être tout en feu, se consumer par le feu : classis prædonum incendio conflagrabat Cic. Verr. 2, 5, 92, la flotte incendiée par les pirates se consumait || [fig.] : amoris flamma Cic. Verr. 2, 5, 92 ; être brûlé des feux de lʼamour, invidiæ incendio Cic. Cat. 1, 29, être la proie des flammes de la haine (allumer la haine contre soi) (ou invidia conflagrare Cic. Verr. 2, 1, 157 ) ¶ 2 tr. [t. rare] urbs incendio conflagrata Her. 4, 12, ville consumée par lʼincendie( Vitr. Arch. 10, 16, 9 ; Apul. Mund. 34 ).
- 1. oplaaien, in vlammen opgaan, verbranden; ➤ classis praedonum incendio conflagrabat; metaf.: ~ flammā amoris;
- 2. te gronde gaan [invidiā ten offer vallen aan].
cōn-flagrō āvī, ātus, āre,
- to burn, be consumed, be on fire: impedimenta conflagrare, Cs.: classis incendio conflagrabat: urbem conflagrare velle: urbs incendio conflagrata, Her. — Fig., to be inflamed, burn: amoris flammā. — To be destroyed, be exhausted: ubi conflagrassent Sidicini, L.—To be condemned, be consumed: flagitiorum invidiā: invidiā Hieronymi, L.